Σύλλογος των εν Λευκάδι μη Λευκαδιτών (συγγενών όμως Λευκαδιτών)

Η προστασία του ζαντολάστιχου

2011-01-23T15:15:00.001+02:00

Με την έναρξη του 2011, πριν ακόμα συνέλθουμε από το σοκ της αλλαγής του έτους, έφτασε στα γραφεία του συλλόγου μας, η ακόλουθη επιστολή:

«Αγαπητέ Σύλλογε

»Τι κι αν είσαστε γαμπροί ή νύφες στο νησί, ή μακριά απ’ το νησί, εμένα η γυναίκα μου έχει πατώσει με σας και ψάχνω να σας βρω να σας τη δώσω, αλλά για άλλο σας θέλω τώρα.

»Όλα τα παράξενα συμβαίνουν στη Λευκάδα και τα καλύτερα από αυτά συμβαίνουν σε μένα.

»Εδώ και μερικές βδομάδες κάποιος σκύλος της περιοχής, πρωί βράδυ κατουράει την πίσω αριστερή ρόδα του τογιότα. Επειδή συχνά του φοράω κουκούλα, κατουράει και την κουκούλα. Ο σκύλος δεν είναι αδέσποτος, γιατί άμα ήταν θα τον πετύχαινα τόσα ξενύχτια που ’χω κάνει και παραφυλάω στο σκοτάδι.

»Μεταχειρίστηκα όλα τα μέσα. Έριξα ξύδι στην κουκούλα, σαπούνισα κι έτριψα με ξύδι το ζαντολάστιχο και γύρω-γύρω το φτερό. Ο σκύλος εκεί, κατούρησε πάνω από το ξύδι και το σαπούνι. Σταμάτησα να του φοράω κουκούλα, γιατί σιχαίνομαι να την κάνω μπάνιο συνέχεια, μου βρώμισε και η μπανιέρα. Ο σκύλος δεν μυρίζει πλέον το λάστιχο πριν το κατουρήσει. Τ’ αμολάει στα τυφλά, είναι εντελώς σίγουρος.

»Την ιστορία με το ξύδι δεν την ήξερα, που την είπε ο φίλος μου ο Σπυρέτος, αλλά αυτουνού του πέτυχε στην καφετιέρα, επειδή ρίχνει τα ξυδόνερα στα παρτέρια του, όταν την καθαρίζει. Το χρησιμοποιεί για να γυαλίζει και τα νίκελ, αλλά εμένα πάλι δεν με βοηθάει στο πρόβλημά μου, παρότι οι ζάντες μου αστράφτουν συνέχεια, αστράφτουν αλλά βρωμάνε.

»Ο κουμπάρος μου ο Πάνος, όταν ήτανε θυρωρός στην Θεσσαλονίκη, έριχνε κάτι κίτρινες σκόνες στις γλάστρες και τις ζαρντινιέρες που είχανε έξω από την πολυκατοικία, στο πεζοδρόμιο, αλλά εσφαλμένως νόμιζε ότι του κατούραγαν σκύλοι, πολύ αργότερα κατάλαβε ότι ήταν μουλαρία που ’βγαζε το άχτι της. Είπε κι εκείνος τόσο πολύ ούρος, μεγάλοι σκύλοι θα ’σαν! Τον ρώτησα, του λέω μήπως μπορείς να μου μάθεις κι εμένα να ρίχνω γύρω απ’ τ’ αυτοκίνητο, να γλυτώσω την οξείδωση απ’ τα κάτουρα των σκύλων; Όχι μου είπε, άστο, δεν κάνει για σένα.

»Εγώ άρχισα να απελπίζομαι. Από τη μια είμαι και ζωόφιλος και τα παιδιά μου λένε συνέχεια μπαμπά δεν σου φταίνε τα κακόμοιρα τα ζωντανά, αλλά επειδή τα κακόμοιρα τα ζωντανά δεν φταίνε καθόλου, τότες να ρίξω κίτρινες σκόνες και θειάφι στ' αυτοκίνητα των ηλίθιων ιδιοκτητών τους, για να μάθουν την επόμενη φορά να τ' αφήνουν να κάνουν την ανάγκη τους πάνω ή και μέσα στα δικά τους αυτοκίνητα!

»Έπειτα μου έδωσε ιδέα ο Τσουκνίδας ο τυροπιτάς. Μου λέει κοίτα, ο σκύλος έχει μύτη βιονική, πρόσεξε μήπως εκεί που παρκάρεις έχει κατουρήσει πρώτα άλλος σκύλος, οπότε όσο και να τρίβεις την κουκούλα αυτός το μύρισε, πάει κατούρησε! Θα ξεπαρκάρεις το αυτοκίνητο, θα σαπουνίσεις το κράσπεδο και λίγο το δρόμο, θα ρίξεις ξύδι και μετά θα ξαναπαρκάρεις και θα κάνεις τα υπόλοιπα. Έφαγα το Σαββατοκύριακο, αλλά αποτέλεσμα δεν είδα. Μάλιστα μια παραδίπλα γριά άρχισε να φωνάζει ότι βρωμάει η γύρω περιοχή και έσκουζε πως θα με περιχύσει με μπουγαδόνερο κι εμένα και το τογιότα.

»Αν ήξερα ποιος βάζει το σκύλο να μου κατουράει τ’ αμάξι να είσαι σίγουρος, αγαπητέ σύλλογε, πως θα του έριχνα κι εγώ διάφορα πάνω στο δικό του. Γιατί το ’πα ότι το σκυλί δεν είναι αδέσποτο! Αν ήταν αδέσποτο δε θα με προκαλούσε έτσι. Τα αδέσποτα σκυλιά έχουν κι ένα φόβο, δε σκέφτονται όπως ο ιδιοτελής άνθρωπος. Με ενοχλεί ο αφεντικός του που το βάζει το ζώο να τα κάνει εκεί, ή που του επιτρέπει να το κάνει μια φορά, ξέροντας πως θα εξακολουθήσει να το κάνει από ’κει και μετά, κάθε φορά που περνάει από το ίδιο σημείο. Και γι αυτό υποθέτω ότι πρόκειται για σκύλο κάποιου γείτονα, αφού περνά συστηματικά έξω από το σπίτι μου, τις ώρες προφανώς που βγάζει το σκυλί του έξω για βόλτα.

»Δεν θέλω την υπόθεση να την γυρίσω σε ζήτημα ζωοφιλίας, γιατί εγώ έχω πάθος με τα σκυλιά κι ας μην έχω. Ο στόχος μου δεν είναι να πειράξω κάποιο ζώο, μόνο να αποφύγω το κατούρημα πάνω στ' αμάξι μου! Ο αδερφός της γυναίκας μου μού είπε να το φολιάσω, αλλά δεν είναι δουλειές για μένα αυτές παρότι είμαι σε άσχημη κατάσταση ως προς το ψυχολογικό. Εγώ τα ’χω με τους ιδιοκτήτες, αλλά για να καταλάβεις έναν που ξέρω σε πληροφορώ ότι έχει τέτοια αφασία που αφήνει το σκυλί του να κατουράει και το δικό του αυτοκίνητο!

»Έχω ακούσει ότι τα αρσενικά σκυλιά δεν κατουράνε πάνω σε αμάξι. Αν είναι αλήθεια αυτό τότε η σκύλα είναι θηλυκιά. Κι έτσι θα ’ναι για να το λένε. Οι αρσενικοί το κάνουν μόνο σε γρασίδι, ή σε χώμα, ή σε λεπτό βοτσαλάκι λέει, γιατί οι κροκάλες τους ματώνουν τα νυχοπόδαρα. Επίσης κρατιούνται. Οι αρσενικοί κρατιούνται για ώρες άμα θέλουν και άμα τους μάθεις κατουράνε κάθε Παρασκευή. Των σιχαμένων μόνον οι σκύλοι δεν κρατιούνται.

»Ύστερα, το πρωί στο καφέ, με βρήκε ο Νώντας που άκουσε από τον Τσουκνίδα το βάσανό μου. Μου είπε ότι αν θέλω να τον ακούσω η λύση για το πρόβλημά μου είναι μία: το πιπέρι. Θα ρίξεις μου είπε σωρό πιπέρι σε κάθε λάστιχο, ούτως ή άλλως εγώ παρκάρω στο ίδιο μέρος συνέχεια και δε χρειάζεται να ρίχνω κάθε μέρα. Άκουσέ με μου λέει, ο σκύλος πάντα μυρίζει πριν κατουρήσει. Κι άμα μυρίσει πιπέρι φταρνίζεται κι έφυγε. Αυτός μου είπε το δοκίμασε πρώτα στα κυνηγόσκυλα που έχει κι ύστερα το έκανε και στην αυλή του για τις γάτες, αλλά τον πρόγκηξε η πεθερά του επειδής την έπιασε αλλεργία και τα παράτησε.

»Ε, το ’κανα κι αυτό! Πήγα στο μάρκετ του Βλάχου, του πήρα όλα τα σακούλια με τα πιπέρια, πασπάλισα τις ρόδες, το πεζοδρόμιο, το δρόμο, το παρμπρίζ για τις γάτες που πατάνε επάνω του, αλλά δεν ήμουν πολύ τυχερός γιατί έβρεξε. Κι άμα δεν έβρεχε θα φύσαγε, το ’χει αυτό η Λευκάδα. Το ’χω και ’γω στο ίρτζι μου!

»Ύστερα μ’ έπιασε μανία και δεν άκουγα κανέναν. Έπιασα κι έβαλα ότι είχα και δεν είχα. Ξύδια, λάδια, θειάφια, ναφθαλίνες, πιπέρια, αλάτια, σιτρονέλες, βαπόνες, όλα τα φαρμακεία και τα μπακάλικα της Λευκάδας μάθανε το πρόβλημά μου και με συνδράμανε. Τίποτα!

»Και τότε, γιατί πάντα έτσι γίνεται, σαν λύση απελπισίας, σκέφτηκα να φοράω κάθε μέρα στα λάστιχα τα κατουρημένα χαρτόνια κι άμα σκιστούνε ή λιώσουνε να πηγαίνω στο Βλάχο και να παίρνω καινούργιες χαρτόκουτες Νονού, που δεν τις θέλει και τις πετάει με τους τόνους κάθε μέρα.

»Αγαπητέ σύλλογε, αυτά είχα να σου πω και τίποτ’ άλλο δεν θέλω, τώρα που ξέσκασα! Ευχαριστώ πολύ που μ’ άκουσες!»

Αν…

2010-12-19T15:59:00.001+02:00

Ο Πεπίτο Γκονζάλες, ο φίλος του μικρού καουμπόη Τζίμ Άνταμς, χρησιμοποιούσε πάντα την έκφραση «μπαντίδος θα σας περικυκλώσω μόνος μου», όταν επετίθετο εναντίον των κακών. Το ίδιο ακριβώς έκανε κι ένας ταλαίπωρος ασθενής, όταν επισκέφτηκε τον οδοντίατρο: περικύκλωσε το κτίριο μόνος του!

Ο κύριος Γ.Κ. ―ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, κυκλοφορεί μόνο με τα αρχικά του―, μην αντέχοντας τον πονόδοντο, αποφάσισε να πάει στο γιατρό για να στερεώσει το πρόβλημα (fix the problem). Φτάνοντας όμως στο ιατρείο, βρέθηκε προ διλήμματος: δεν μπόραγε να βρει πόρτα να ’μπει. Σε κάθε τζαμόπορτα έγραφε την ίδια φράση ακριβώς: «Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥ ΙΑΤΡΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ». Δηλαδή Déjà vu και προμνησία περί οδόντων και θυρών! Δεν γνωρίζω τι έγινε στο τέλος, αλλά δεν είναι αλήθεια, αυτό που ακούγεται, ότι προσπαθώντας ο άνθρωπος να βρει την είσοδο του οδοντιατρείου, ήφερε βόλτα το κτίριο και, ακολούθως, οι ταμπέλες τον οδήγησαν εκτός Λευκάδος.

Και τα αμείλικτα, όμως, ερωτήματα, που τίθενται, είναι τα εξής:

Αν αυτός ο άνθρωπος έψαχνε για τουαλέτα, δεν θα είχε κατουρηθεί;

Αν ήταν έγκυος και έψαχνε μαιευτήριο, δεν θα είχε γεννήσει;

Αν πείναγε, δεν θα λιποθυμούσε;

Αν δίψαγε, δεν θα τα κόρδωνε;

Αν έψαχνε γυναίκα να παντρευτεί, δεν θα ’μενε στο ράφι;

Αν ήταν σκύλος, δεν θα δάγκωνε την ουρά του;

Αν έψαχνε για ηθοποιό, δεν θα προσλάμβανε τον Μουρίνιο;

«Αν ήσουν εσύ αυτό που έψαχνε μια ολόκληρη ζωή, τότε δεν είναι σίγουρο ότι την είχε βάψει;»

Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Cave canem

2010-12-19T12:45:00.002+02:00

Ο πάρβος ο σκύλος ο φαμελιάρης (parvus canis familiaris) είναι ένα νέο είδος μικρού οικιακού σκύλου, που ευδοκιμεί μόνο στην γαμπροκατάρατον νήσον. Μπορεί να ζήσει σε αυλή, πλάτους 2 θυρών και βάθους μισής, αλλά όχι χωρίς συμπράγκαλα. Στο χώρο του απαιτείται να υπάρχουν, εκτός από μία κλασική απλώστρα γεμάτη, ένα πιθάρι με λουλούδι, ένα ποτιστικό λάστιχο, άλλο λάστιχο του κλιματισμού, ένα ποδήλατο, ένα τραπέζι με περιοδικά και σετ σφουγγαρίσματος, μία σανίδα η οποία όταν βραχεί από τα απόνερα του air-condition γίνεται βρεγμένη σανίδα και, τέλος, μία γλάστρα με φυτό.

Όποιος πιστεύει ότι δεν υπάρχει τέτοιος σκύλος είναι γελασμένος. Επίσης όποιος νομίζει ότι «άμα χωρέσει σ’ αυτό το βεραντάκι ο σκύλος να με χέσεις», είναι πάλι γελασμένος. Ο σκύλος είναι μικρός, πάει τελείωσε! Αλλιώς δεν θα έβαζε ο ιδιοκτήτης το προστατευτικό πράσινο πλαστικό δίχτυ! Διότι για να φοβάται μην του πέσει ο σκύλος έξω από το κάγκελο, σημαίνει απλά ότι χωράει να περάσει μέσα από το κάγκελο. Προφανώς το πάχος του σκύλου είναι μεγαλύτερο από δύο εκατοστά και μικρότερο από είκοσι.

Οι φήμες που κυκλοφορούν, ότι κάποιος περαστικός προσπάθησε με δόλια μέσα και πέτυχε να κλέψει το σκυλί, είναι ανυπόστατες. Το ίδιο, βέβαια, ανυπόστατες είναι και οι φήμες, που λένε ότι οι περισσότεροι αριθμοί φορολογικού μητρώου στη Λευκάδα περιέχουν το 666!

Μπάρτλεμπι ο ψυκτικός

2010-12-13T10:56:00.000+02:00

Μόλις τελείωσε τη δουλειά του ο ψυκτικός, τον ρώτησε ο ιδιοκτήτης, πώς θα έβγαινε τώρα από το μαγαζί του, και τότε εκείνος μιμούμενος τον Μπάρτλεμπι τον γραφιά απάντησε ήρεμα και χωρίς κανένα δισταγμό: «θα προτιμούσα να μην απαντήσω!»

Γκαζάρεις;

2010-12-09T18:27:00.003+02:00

«Λευκάδα κλαδωτή από πολυελαίους φωτοσκιάσεων», έγραφε κάποτε ο ποιητής. Όμως τι είδους πρώτη ύλη, μπορεί να κάψει αφειδώς ένας πολυέλαιος (εκ του αγγλικού many-oil> μανυόλι> μανουάλι), ώστε να φωτοσκιάζει μία ολόκληρη νήσο; Μόνον αέριο, κύριοι! Μόνον αέριο!

Από τότε που βγήκαν οι λάσπες το ξέρουν όλοι και είναι ευρέως γνωστό, ότι η λιμνοθάλασσα της Λευκάδος μπορεί να παράγει τις απαραίτητες ποσότητες καυσίμου αερίου, για να καλύψει τις ανάγκες της ενεργοβόρου αυτής νήσου. Το συγκεκριμένο αέριο, βέβαια, είναι υδρόθειο, αλλά με μια κατάλληλη επεξεργασία μπορεί να γίνει μεθάνιο κι από κει και πέρα μπορεί να εμπλουτιστεί και με αιθάνιο και προπάνιο και βουτάνιο και άζωτο και διοξείδιο και να γίνει ντούκι και τούμπανο και τούρμπο φυσικό αέριο. Και σύμφωνα με τα τελευταία δημοσιεύματα, από την πολλή μπόχα μπορεί η περιοχή να προσελκύσει και επενδυτάς από το Κατάρ. Με δεδομένο, μάλιστα, ότι 4 στρέμματα από φύκια παράγουν 10-15.000 γαλόνια καυσίμου, η εκμετάλλευση του ανατολικού και του δυτικού ιβαριού, μπορεί να αποδώσει 34.375.000 περίπου γαλόνια καύσιμο. Έτσι όπως τα λέω είναι!

Και τι θα γίνει τόσο αέριο, θα πει κάποιος που το μόνο του μέλημα είναι να φέρνει αντιρρήσεις. Να σου πω εγώ τι θα γίνει που είμαι και πιο σπουδαγμένος και πιο έξυπνος και πιο ψηλός: Η Λευκάδα θα γίνει το μεγαλύτερο βενζινάδικο του πλανήτη, που θα πουλάει φυσικό αέριο. Αυτό θα γίνει! Και ποιος θα το καταναλώνει; Να σου πω εγώ ποιος θα το καταναλώνει:

Τι ξέραμε μέχρι τώρα; Ξέραμε το αεριωθούμενο αερόπλανο! Το πρώτο αεριωθούμενο αερόπλανο πέταξε στις 27 Αυγούστου του 1939, δηλαδή όταν η μάνα μου ήταν δύο χρονών (αν ενδιαφέρει κανέναν). Στη Λευκάδα, βέβαια, δεν υπάρχουν αεριωθούμενα τέτοιου είδους, αλλά είναι μια καλή ευκαιρία να αναβαθμιστεί αυτό το υδρόπλανο, που πηγαινοέρχεται σαν τον φτωχό συγγενή, όταν είναι ο μήνας πληρωμών. Έτσι η πρώτη εφαρμογή θα είναι το αεριωθούμενο υδρόπλανο. Θα επιβιβάζεται, να πούμε, ο μεγαλέμπορος στον Πόντε και θα αποβιβάζεται στο άγαλμα της Ελευθερίας στη Νέα Υόρκη, τσακ μπαμ!

Άλλη εφαρμογή του φυσικού αερίου έχει να κάνει με τον λιγνίτη! Από την εγκυκλοπαίδεια Qwika διαβάζουμε, σε μετάφραση Google:

«Το αεριωθούμενο αεροπλάνο (jet) είναι ένα γεωλογικό υλικό, που δεν θεωρείται μετάλλευμα —υπό την αληθινή έννοια της λέξης—, αλλά μάλλον ορυκτό, προερχόμενο από το αποσυντιθέμενο ξύλο διά την ακραία πίεση. Το όνομα αεριωθούμενο αεροπλάνο είναι η αγγλική λέξη που προέρχεται από το γαλλικό Jaiet. Το αεριωθούμενο αεροπλάνο βρίσκεται στη μια από δύο μορφές, σκληρός και μαλακός. Σκληρά το αεριωθούμενο αεροπλάνο είναι το αποτέλεσμα της συμπίεσης άνθρακα και του αλμυρού ύδατος, ενώ το μαλακό αεριωθούμενο αεροπλάνο είναι το αποτέλεσμα της συμπίεσης άνθρακα και του γλυκού νερού. Το αεριωθούμενο αεροπλάνο είναι εύκολα γυαλίσιμο και έχει χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή κόσμημα, σύμφωνα με το μουσείο Γουίτμπι, χρονολόγηση σε 10.000 πριν το Χριστό, σε ορισμένες μερίδες της σύγχρονης ημέρας Γερμανίας. Το επίθετο κατάμαυρος είναι ίσως πιο γνωστός από είναι αυτό το μετάλλευμα από το οποίο προέρχεται…»

Τέλος πάντων να μην τα πολυλογούμε, από το φυσικό αέριο θα παρασκευάζεται αυτό το ορυκτό απ’ το οποίο θα παράγεται λιγνίτης, που είναι χρήσιμος στη ΔΕΗ Πτολεμαΐδας και πολύτιμους λίθους, που είναι χρήσιμοι στη Βασίλισσα Ελισάβετ και στα φορέματα πένθους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τι άλλο ξέραμε; Ξέραμε επίσης, ότι το φυσικό αέριο μπορεί να χρησιμεύσει στην παραγωγή της αεριωθούμενης μαύρης συνταγής. Σας έστειλα; Όχι μόνο σας έστειλα, αλλά πήγατε κιόλας! «Η αεριωθούμενη μαύρη συνταγή ανήκει στα κοντά ποτά. Για να φτιαχτεί χρειάζεται μιάμιση ουγκιά τζιν, δηλαδή 42,525 γραμμάρια, δύο κουτάλια του τσαγιού γλυκό βερμούτ, δηλαδή 10 κυβικά εκατοστά και ένα κουτάλι του τσαγιού μαύρη σαμπούκα, δηλαδή 5 κυβικά εκατοστά. Ακολούθως σ’ ένα γυαλί μίξης μισό, που γεμίζει με κύβους πάγου, συνδύασε όλα τα υλικά, ανακάτωσε καλά και πίεσέ τα σ’ ένα γυαλί κοκτέιλ…»

Τέλος πάντων για να μην πολυλογούμε πάλι, γυαλί μίξης είναι η γυάλινη φραπεδιέρα, γυαλί κοκτέιλ είναι ένα ωραίο ποτήρι για κοκτέιλ και γυαλί βοσπόρου είναι μια υπέροχη εξοχική κατοικία στην Κωνσταντινούπολη. Κι από αμαρτία το ρόφημα είναι άσπιλο: 34 θερμίδες, 561.000 τζάουλ, υδατάνθρακες 3,1 γραμμάρια, οινόπνευμα 20,3 γραμμάρια κι από λίπη, πρωτεΐνες, ζάχαρες, χοληστερόλες και νάτρια η αναδουλειά του γιατρού: τίποτ’ απολύτως!

Παρακάτω τι άλλο θέλετε να σας πω; Να σας πω για το αεριωθούμενο αυτοκίνητο, ή το αεριωθούμενο Λι, που είναι ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας πολεμικών τεχνών κουγκ-φου και ο οποίος, μόλις ανέβηκε ο Μάο στην εξουσία, άφησε τον ναό Σαολίν και πήγε στο Χόλιγουντ να βρει την τύχη του.

Τέλος ξέραμε, ότι πέρα από τις ως άνω πρωτεύουσες χρησιμότητες του φυσικού αερίου, υπάρχουν και μια σειρά από δευτερεύουσες, όπως το αεριωθούμενο σύνδρομο καθυστερήσεων, που είναι μια πεντακάθαρη ασθένεια του νευρικού συστήματος, το αεριωθούμενο Περιστέρι του Αργύρη Πεδουλάκη ή ο αεριωθούμενος Ατρόμητος του Γιώργου Δώνη, που είναι εξαιρετικές ομάδες μπάσκετ και ποδοσφαίρου αντίστοιχα.

Αλλά η μεγαλύτερη και χρησιμότερη —η μεγαλύτερη και χρησιμότερη!— εφαρμογή του φυσικού αερίου είναι στην εμπορική ναυτιλία. Στη φωτογραφία βλέπετε έναν νέο τύπο πριαριού κινούμενου με καύσιμο αέριο. Στα πλαίσια, μάλιστα, του εκσυγχρονισμού και της πράσινης ανάπτυξης, κυβέρνηση επιδοτεί το σύνολο του κόστους της μετατροπής (ότι έγινε πριν από χρόνια με τα ταξί). Το νέο πλεούμενο λέγεται αεριωθούμενο πριάρι (gas-boosted priari) και είναι πολύ πιο γρήγορο από το βενζινοκίνητο πριάρι (petrol-boosted priari) ή το χειροκίνητο πριάρι (hand-boosted priari). Είναι δε χαρακτηριστικό ότι και το λήμμα που αναφέρεται στην ανδρική ερωτική ιδιαιτερότητα από δω βγαίνει επίσης.

Τζον Λίτλκαπ

Ανακοίνωσις

2010-12-08T18:28:00.002+02:00

Παρακαλείται ο αναγνώστης μας από το Βιετνάμ, όταν με το καλό έρθει στην Ελλάδα για τις γιορτές, να μας φέρει να δοκιμάσουμε μερικές γαρίδες Grass, που λένε ότι είναι πολύ ωραίες!

Σε ρούμπωσα, μουστάκια!

2010-11-30T17:50:00.001+02:00

Μορούλα με σγούμπα και κάτσος με μπαμπόνι. Ο παράδεισος της ιδιαιτερότητας που συνδράμει τη διάδοση της φυσιολογικής εξέλιξης!

Οικολογικές πόρτες ασφαλείας

2010-11-29T17:41:00.002+02:00

Εναλλακτικός τρόπος κλειδώματος σπιτιών στη Λευκάδα

Κλάσματα και πλάσματα

2010-11-29T17:29:00.000+02:00

Το πιο ερωτικό κλάσμα: 69/ω

Και η δροσιά θέλει το παπάκι της

2010-11-29T17:13:00.000+02:00

Δηλαδή, αν σας πω ότι πρώτα έπλυνε η κυρία τα μπαλκόνια της (Θεέ μου σ’χώρα με) κι ύστερα πάρκαρε ο τύπος το βρεγμένο πορτοκαλί βεσπάκι από κάτω, έτσι για προβοκάτσια, θα με πιστέψετε;

Όχι ε;

Ε, ρε, θρασύτης!!!

Τρία αδέλφια, τρία τζάκια, τρία τριάντα

2010-11-21T16:10:00.002+02:00

Δεν θα συμμεριστώ την άποψη μερικών προληπτικών, οι οποίοι πριν εκφράσουν οποιαδήποτε σκέψη και για να ξορκίσουν το κακό, μετράνε με τρόπο τις εννέα τρύπες του ανθρώπινου σώματος, ήτοι τα δύο μάτια, τα δύο ρουθούνια, το στόμα, τα δύο αυτιά, τον αφαλό και την, Θεέ μου σ’χώραμε, άποψη (εκ της ιστορικής φράσεως του επιθεωρητού Χάρυ Κάλλαχαν: «Well, opinions are like assholes. Everybody has one»). Κι επειδή δεν θα την συμμεριστώ, δια τούτο δεν είναι και ανακοινώσιμη (όπως λέμε νεκρώσιμη).

Αντίθετα αυτό που μπορώ με παρρησία να υποστηρίξω είναι τα λόγια του γέροντα Μακάριου της Όπτινας, ότι «ποτέ δεν είναι δυνατόν να πάρουν τα πράγματα καλύτερη εξέλιξη, παρά μόνον έτσι όπως το επιτρέπει ο Θεός μέσα στο έλεός Του».

Έτσι, περιδιαβαίνοντας ένα καλοκαιρινό απόγευμα, τα μικρά και μεγάλα στενά της παρ’ ελπίδαν (ή απροσδοκήτου) νήσου, έπεσα ντρίτα αγπανωθιός στο τρίπατο της φωτογραφίας. Στην αρχή το πέρασα για τεράστιο εκκλησιαστικό όργανο και σκέφτηκα πως θα είχε ξεμείνει από την εποχή της Αγγλοκρατίας. Τα εκκλησιαστικά όργανα όμως δεν βγάζουν καπνό και μάλιστα τριών διαφορετικών αποχρώσεων. Άρα επρόκειτο οριστικά για καμινάδες. Σε συνδυασμό μάλιστα με τα τρία παταμέντα, έφτασα γρήγορα στο ασφαλές συμπέρασμα ότι επρόκειτο για μια οικογενειακή ολιγοκατοικία, ήτοι τέσσερα αδέλφια τρία τζάκια, ή τρία αδέλφια κι οι γονείς με τη θεία στο ισόγειο, ή δύο αδέλφια, η μητέρα μόνη στον δεύτερο και ο νοικάρης καταγής.

Το γνωρίζουν ακόμα και οι πέτρες (και δεν χωρά καμιά αμφιβολία) πως η λειτουργία της καμινάδας βασίζεται στο λεγόμενο φαινόμενο της καμινάδας. Όταν το κάρβουνο, το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, το ξύλο, το οτιδήποτε, καεί σε έναν χώρο καύσης (φούρνο, τζάκι, λέβητα κουζίνα, σαλόνι) προκαλεί πνιχτό καπνό που λέγεται (προφανώς) καυσαέριο ή πυρκαγιά. Το καυσαέριο στον θάλαμο καύσης, είναι ασύγκριτα πιο ζεστό από τον ομότιμό του εξωτερικό αέρα και τελεσίδικα πιο αραιό από αυτόν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η πίεση του αέρα όσο πλησιάζουμε στον θάλαμο να είναι χαμηλότερη από ότι στο ισοϋψές εξωτερικό περιβάλλον. Η διαφορά αυτή της πίεσης είναι η κινητήριος δύναμις που έλκει τον ζεστό αέρα στο περιβάλλον, ωθεί τον απαραίτητο για την φλόγα, φρέσκο, άκαυτο, αχρησιμοποίητο και πλούσιο σε οξυγόνο αέρα μέσα στον χώρο καύσης και ενίοτε επηρεάζει τις συνήθειες των νέων. Από την άλλη πάλι, η γνωστή λαϊκή μουσικολόγος κα Κ. Γαρμπή αναφέρει επί του ιδίου θέματος: «δεν αναγνώρισες ποτέ σου, τι σου πρόσφερα, δεν αναγνώρισες για σένανε τι έκανα, σαν το φουγάρο που μολύνει, την ατμόσφαιρα, έτσι με μόλυνες σιγά-σιγά, και πέθανα κι ούτε να σε δω, μη σε ξαναδώ ξανά μπροστά στα μάτια μου, ήταν η καρδιά σου πάντα θυμωμένη κι από μαύρη πέτρα καμωμένη, τσάμπα πήγαν τα όνειρα, τσάμπα κι οι θυσίες μου, δεν ανταποκρίθηκες ποτέ, στις προσδοκίες μου».

Αμέτρητα πρέπει να είναι τα τζάκια, παγκοσμίως, που καπνίζουν στο βωμό της ικανοποίησης μιας βιαστικής αστικής θέλησης. Τζάκια μοντέρνα, τζάκια οικολογικά, τζάκια βιοαιθανόλης, τζάκια αιθυλικής αλκοόλης, τζάκια με παρατσούκλια (Καυσόξυλας), τζάκια θερμικά με φουγάρα, τζάκια χωρίς ανοίγματα, τζάκια με μπαλκονόπορτες, τζάκια οπού τα μάτια τους θα κάψουνε καρδιές και στη φωτιά τους θα ψηθούν σιγανοπαπαδιές, τζάκια που ’χουν στο αίμα τους κομπίνες και λαδιές και άλλα που βουλιάζουνε στις αναπαραδιές.

Πίσω στο θέμα μας και εν συνεχεία των ηρωικών παραγράφων που προηγήθηκαν, θα λέγαμε ότι ενδεχομένως στη σοφίτα του οικήματος να συναντούσε κανείς τα ιδιαίτερα διαμερίσματα ενός μπάτλερ, από αυτούς που οι Άγγλοι έφεραν μαζί τους ως κατακτητές, αλλά ξέχασαν να πάρουν φεύγοντας. Πώς αλλιώς θα εξηγούσε κανείς την εσπευσμένη κι εκ του προχείρου διάνοιξη ενός παράθυρου σε τόσο ύψος; Όλες οι προσπάθειες που κάναμε να ανακαλύψουμε τον αλουμινά που τοποθέτησε το παράθυρο απέβησαν άκαρπες. Τα επτασφράγιστα μυστικά της αγχίνου νήσου, είναι όσα τα επτάνησα (επτά) και πράγματι σφραγισμένα. Σήμερα, βεβαίως, ο μπάτλερ δεν ζει ανάμεσά μας. Με τον σεισμό του 2003, λέγεται ότι βγήκε στο πρεβάζι και αγκάλιασε τις τρεις καμινάδες, σαν τις τρεις αδελφές του Τσέχωφ, για τον οποίον μάλιστα έτρεφε και ιδιαίτερη συμπάθεια. Κανείς, λέει, δεν μπορούσε να τον κατεβάσει, ούτε ακόμα αυτή ταύτη η πυροσβεστική. Στο τέλος ο ιδιοκτήτης αναγκάστηκε να φουλάρει και τα τρία τζάκια με καυσόξυλα (παρατσούκλια) και να πυρώσει τις τρεις καμινάδες, πριν αναγκάσει τον άτυχο μπάτλερ να βουτήξει, στο σημείο εκείνο του δρόμου, όπου λίγα λεπτά πριν οι πυροσβέστες είχαν αποσύρει το απλωμένο πανί διάσωσης. Και να φανταστεί κανείς, πως ο δύστυχος αυτός Άγγλος, παρότι ομιλούσε απταίστως την επτανησιακή διάλεκτο, δυσκολεύτηκε να βγει απ’ το παράθυρο, Κύριος οίδε γιατί!

Λέγεται επίσης ότι, ατρόμητος ο Έλλην στρατάρχης, κοίταξε κατάματα τον εισβολέα και με τα λίγα περσικά που ήξερε του είπε: «Μολών Λάβε!»

Τζον Λίτλκαπ

Ο 23ος τύπος του μαλάκα

2010-10-27T15:55:00.001+03:00

Μέχρι τώρα ξέραμε τους 22 τύπους του μαλάκα:

1. Ο ορατός: κοίτα ένα μαλάκα

2. Ο τεφάλ: ξεκόλλα ρε μαλάκα

3. Ο σταθερός: έμεινε μαλάκας

4. Ο αδιόρθωτος: ε τον μαλάκα

5. Ο επώνυμος: έλα ρε Μαλάκα

6. Ο νυχτωμένος: ξύπνα μαλάκα

7. Ο χαμένος: που σε ρε μαλάκα;

8. Ο φευγάτος: την έκανε ο μαλάκας

9. Ο βαθμοφόρος: α, τον αρχιμαλάκα

10. Ο αμφίβολος: καλά μαλάκας είσαι;

11. Ο διττός: και πούστης και μαλάκας

12. Ο ευρεσιτέχνης: μαλάκας με πατέντα

13. Ο εμετικός: τα ξέρασε όλα ο μαλάκας

14. Ο καλοδεχούμενος: καλώς τον μαλάκα

15. Ο εξακριβωμένος: είναι τελικά μαλάκας

16. Ο επιρρεπής: μη γίνεσαι μαλάκας τώρα

17. Ο εκνευριστικός: άι γαμήσου ρε μαλάκα

18. Ο ανεκδιήγητος: μα πόσο μαλάκας να 'σαι!

19. Ο αργοκίνητος: άντε ρε μαλάκα, κουνήσου

20. Ο φαφλατάς: μιλάμε για πολύ χοντρομαλάκα

21. Ο επαναλαμβανόμενος: την είπε πάλι ο μαλάκας

22. Ο σωβινιστής: μαλάκας μπορεί να είμαι, πούστης όμως όχι!!

Τώρα εμφανίστηκε και ο 23ος τύπος του μαλάκα: ο μαλάκας ως επάγγελμα.

Αγγλοκρατία

2010-10-24T13:59:00.000+03:00

Πόρτα από την εποχή της αγγλοκρατίας.

Τάβολα μπιάνκα

2010-10-24T12:52:00.001+03:00

Μεγάλος πίνακας ανακοινώσεων.

Η ονοματοθεσία των δρόμων

2010-10-19T18:42:00.005+03:00

«Το περιπάτημα του πρώτου διαβάτου / του πρώτου πωλητού η ζωηρά κραυγή / το άνοιγμα των πρώτων παραθύρων, / της πρώτης θύρας ―είναι η ωδή, / ην έχουν την πρωίαν αι οδοί. / Τα βήματα του τελευταίου διαβάτου / του πωλητού του τελευταίου η κραυγή / το κλείσιμον θυρών και παραθύρων― / είναι της ελεγείας η αυδή, / ην έχουν την εσπέραν αι οδοί», έγραφε κάποτε ο συγχωρεμένος ο Καβάφης πριν οικονομήσει μερικές πλατείες και κάμποσους δρόμους με το όνομά του.

Εις τον αντίποδα κι ευτυχώς, για μας τους μεταξοσκώληκας της ελάσσονος κριτικής και ποίησης, η Λευκάδα λειτουργεί ως μουρόφυλλο και μας τρέφει αδιαλείπτως. Βεβαίως, κι εμείς με τη σειρά μας δεν είμαστε αχάριστοι, γι’ αυτό και της επιστρέφουμε το καλύτερο μετάξι, που μπορούμε να παράγουμε.

Με αφορμή, λοιπόν, το παραπάνω ποίημα του Καβάφη, το οποίον ―ειρήσθω εν παρόδω― ακούσαμε από μία πεντάχρονη μαθήτρια ιδιωτικού νηπιαγωγείου, επιφορτισμένη να το απαγγείλει από στήθους και απνευστί σε σχολική γιορτή, αποφασίσαμε να εντρυφήσουμε στην ονοματοθεσία των οδών του Ελιξιρίου των Επτανήσων.

Όλο το διαδίκτυο βοά και είναι, φυσικά, τοις πάσι γνωστόν ότι η επίσημη ονοματοθεσία των οδών (ή βαπτίσι τση ρούγας) γίνεται με απόφαση του εκάστοτε Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου, στον οποίον ανήκει. Τις περισσότερες φορές τα ονόματα αυτά έχουν σχέση με την ιστορία, την κουλτούρα, τις τοπικές ιδιαιτερότητες, ή τους επιφανείς ανθρώπους του Δήμου. Άλλες φορές, η απόφαση για την ονοματοθεσία ενός δρόμου λαμβάνεται από τους κατοίκους, μετά από σύντομη ανεπίσημη συνέλευση, όχι πάντα ειρηνικά κι αναίμακτα, όμως και πάλι απαιτείται η επικύρωση από το Δημοτικό Συμβούλιο για να πάρει επίσημη μορφή.

…του τελευταίου η κραυγή

Στη Λευκάδα, όμως, τα πράγματα λειτουργούν λίγο διαφορετικά. Εκεί, αίφνης, ένα κουτφό, ένα νιόφωτο, δυο κολλέοι, μια τριτζάνα συγγενείς, μια καρτάνα νεγότσιοι, μια πεντάρα οφιτσιάλοι, μια ντουζίνα νοτάριοι, ένας λόχος κλακαδόροι, σαράντα πέντε Γιάννηδες, εξήντα μαθητάδες, και βάλτου ρίγανη, συγκεντρώνονται ομού και κατά μόνας, συνομιλούν άπαντες προς όλους πυροβοληδόν και, στο τέλος, αποφασίζουν, ας πούμε, ότι όλοι οι δρόμοι που θα περιβάλλουν τη Βιβλιοθήκη θα λέγονται: «οδός Ροντογιάννη», μεν, όσες είναι παράλληλοι με τον δίαυλο, «πάροδος Ροντογιάννη», δε, όσες είναι κάθετες σ’ αυτόν.

Όχι εις μνήμην αυτού του Ροντογιάννη, αλλά του άλλου.

Ανώνυμος, μάλιστα, ονοματοθέτης, ερωτηθείς με ποιο σκεπτικό οι συσκευθέντες κατέληξαν σ’ αυτήν την τελική επιλογή και έριξαν και τον κάνονα, απάντησε: «Α, μεδά! Ναίσκε! Ειν’ ολάκαιρο γκόλφι και με την έδ’κε!» (naturellement y il a c’ est oui même chose et ma venue). Με αυτόν τον τρόπο θέλησε να τονίσει την αμεσότητα στη λήψη των αποφάσεων και την ολυμπιακή ταχύτητα εκτέλεσής τους. Και πριν προλάβει να ψηθεί ένα τοστ, γράπωσε το σκούβλο, το ‘χωσε σ’ έναν κουβά με καραμπογιά και προχώρησε στο προκείμενο, γράφοντας το όνομα του σοκακιού με το χέρι.

Άλλες πάλι φορές, στην απίθανη περίπτωση που προκύψουν διαφωνίες ως προς το όνομα που θα λάβει το δρομάκι, συνήθως οι ανάδοχοι λύνουν τις διαφορές τους πολιτισμένα, ακολουθώντας τον γνωστό αλάθητο δρόμο: όποιος έχει το ισχυρότερο μέσον στο Δημοτικό Συμβούλιο στέφεται νικητής. Όταν όμως πέσουμε στην περίπτωση, που ο αγών διεξάγεται μεταξύ ισάξιων ογκόλιθων της κοινωνικής ζωής, τότε ο πόλεμος είναι πολυετής και αμείλικτος.

Με αμείωτη ένταση κάθε δεύτερο βράδυ επί οκτώ χρόνια, ομάδες υποστηρικτών της μιας οικογένειας, άλλαζαν το όνομα του δρόμου, που ήδη είχαν δώσει οι υποστηρικτές της άλλης το προηγούμενο.

Δεν έχουν σωθεί πολλά ευρήματα τέτοιων ανελέητων πολέμων, που έχουν κατά καιρούς δοθεί, για την ονοματοθεσία των οδών, αλλά η διπλανή φωτογραφία είναι πολύ χαρακτηριστική και απεικονίζει μία απ’ τις πιο σκληρές μάχες, αυτή μεταξύ των Φιλιππαίων και των Κατωπόδηδων. Η διένεξή τους κράτησε από το 1959 έως το 1967, χωρίς να επικρατήσει καμιά από τις δύο οικογένειες. Στη διάρκεια αυτής της οκταετίας ολόκληρος στρατός από συνεργεία, ταμπελοποιών, μπογιατζήδων, λαογράφων, φυσιοδιφών, τοκιστών, σουλατσαδόρων, προσπάθησαν να επιβάλλουν τη γνώμη τους πάνω σε μια λαμαρίνα 30 x 50 εκατοστά. Στο τέλος, όταν επικράτησε η απελπισία, που είναι η χειρότερη απ’ όλες τις αμαρτίες, όπως έλεγε κι ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, λόγω της μεγάλης μπαμπλωνίας που έγινε, η διένεξη τερματίστηκε ισόπαλη.

Αργότερα, για να σταματήσουν οι φιλονικίες, οι τοπικές αρχές έλαβαν μια πολύ σπουδαία απόφαση: να εκχωρήσουν σε όλες τις φημισμένες οικογένειες τα στρατόνια, τις γουλάδες, τις λίνιες και τα κόρσα, να τα διαχειριστούν κατά πως βούλεται η καθεμιά. Όμως με τον καιρό, απεδείχθη ότι εκάστη οικογένεια δεν αναδείκνυε απαραίτητα μόνον έναν ήρωα, ή έναν ευεργέτη, ή τέλος πάντων ένα διάσημο μέλος. Οι επώνυμοι, πλέον, αναφύονταν σαν τα μανιτάρια, κι εξαιτίας του γεγονότος πως η πέραν του αύριο νήσος (ή νήσος του μεθαύριο), είναι μικρά, στο τέλος δεν υπήρχε ικανός αριθμός δρόμων για να τους τιμήσουν. Έτσι, χάριν οικονομίας, αποφασίστηκε να δοθεί μία ρούγα σε κάθε οικογένεια κι εκείνη με τη σειρά της να τη διαχειριστεί ως ήθελε.

Προϊόντος του πανδαμάτορος χρόνου ο ανταγωνισμός θρονιάστηκε μέσα στις ίδιες τις οικογένειες. Αδερφή πολέμαγε αδερφό και ξάδερφος ανίψι / κι ο μαθουσάλας ο παππούς σιωπούσε απ’ το κακό του! Κι έτσι δεν άργησε να ‘ρθει η αποφράδα στιγμή, που επετεύχθη ο ιστορικός συμβιβασμός, σύμφωνα με τον οποίον αι οδοί μετέβαλλον την ονομασίαν των άπαξ της εβδομάδος.

πολλοί οι ήρωες λίγοι οι δρόμοι

Ακόμα χειρότερα έγιναν τα πράγματα από την ώρα που ορισμένες οικογένειες ξέπεσαν και η οικονομική τους κατάσταση δεν τους επέτρεπε να παραγγέλλουν ολόκληρη ταμπέλα κι έτσι αρκούνταν να αλλάζουν μόνον το αρχικό γράμμα του ονόματος, αφού ούτως ή άλλως όλοι είχαν το ίδιο επίθετο. Στην πλαϊνή φωτογραφία μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι ο δρόμος διένυε την περίοδο προς τιμήν του αρματολού Γεωργίου Βαρνακιώτη. Οπωσδήποτε, μεμονωμένα επεισόδια δεν σταμάτησαν να συμβαίνουν κατά καιρούς, κυρίως ως προς την καπήλευση των αρχικών γραμμάτων. Τοιουτοτρόπως, Γεώργιος κατηγορούσε Γρηγόριο και Γεράσιμος Γεννάδιο κι ούτω καθεξής, αλλά χωρίς βλάβη της γενικότητος, που ‘λεγε κι ο μαθηματικός μας.

Το όνομά του αναρτάται στους δρόμους την 32^η εβδομάδα, την τελευταία δηλαδή πριν το δεκαπενταύγουστο. Άραγε ποιος Βαρνακιώτης αναρτάται την 44^η που ‘ναι βδομάδα εκλογών

Τέλος πολλά λέγονταν για ορισμένους, οι οποίοι έδιναν το όνομά τους σε σοκάκια, κυρίως τυφλά ή συνδετικά δύο παραλλήλων, τα οποία τους οδηγούσαν ίσια στο σπίτι τους, για να μην χάνονται οι ίδιοι όταν γυρνούσαν στουπί ή οι φίλοι τους όταν έρχονταν πατάγια, αλλά άμα δεν έχεις αποδείξεις...

Στον επίλογο αυτού του σύντομου και περιεκτικού άρθρου θα σημειώσουμε κι άλλα πράγματα, λίγα όμως. Εν πρώτοις (και τελευταίοις), ανακύπτουν ορισμένες απορίες, σχετικά με το αν έχει κανείς αναρωτηθεί πόσες οδοί λοχαγών υπάρχουν στην πόλη; Από την άλλη πάλι, η οδός Ενάτης Μεραρχίας σε ποια πόλη μπορεί να βρίσκεται; Η οδός Φιλοσόφων οδηγεί στην απάντηση του ερωτήματος «ποιο είναι το νόημα της ζωής;» Επειδή ο Ντοστογιέφσκι πίστευε ότι η ζωή είναι πιο σημαντική από το νόημά της, μήπως μία οδός προς τιμήν του, πρέπει να οδεύει αντίθετα από την οδό Φιλοσόφων (προς το Καλλιγόνι, ας πούμε); Αφού το Ακρωτήρι της καλής Ελπίδας αποδεδειγμένα εξευμενίζει τις φουρτούνες, γιατί δεν υπάρχει Λεωφόρος Σεισμών στη Λευκάδα; Τώρα που αποδείχτηκε ότι η ομηρική Ιθάκη είναι ίδια με τη σημερινή Ιθάκη, μήπως πρέπει να αλλάξουμε όνομα σε όλες τις οδούς Δαίρπφελδ; Δύο άνθρωποι που έχουν στο όνομά τους παράλληλες οδούς μπορούν να έχουν και παράλληλους βίους; Κάποιος που διαθέτει σούπερ μάρκετ μπορεί να έχει και δρόμο στο όνομά του; Αφ’ ότου εναυάγησα ευπλοώ ή είναι μύθος; Είναι τυχαίο το ότι δεν υπάρχει οδός Λέσβου σ’ ολόκληρη τη Λευκάδα; Η οδός Λευκάδος-Καλλιγονίου γιατί δε ονομάζεται Λευκάδος-ΚΤΕΛ;

Ε, ρε Παναγία μου απορίες που ‘χω!

Τζον Λιτλκαπ

Αναγνώστες

2010-10-14T13:07:00.003+03:00

Εντύπωση έχει προκαλέσει ο Σύλλογός μας σ' όλον τον πολιτισμένο κόσμο

Το ανθηρόστομο της ΕΡΓΟΜΕΤΑΛ

2010-09-26T17:03:00.002+03:00

Η ΕΡΓΟΜΕΤΑΛ υπήρξε μία ανθούσα βιοτεχνία τη δεκαετία του 70, η οποία δραστηριοποιούνταν στην περιοχή του Βοτανικού, πίσω από το εργοστάσιο της ΕΤΜΑ, με αντικείμενο την κατασκευή των μεταλλικών γραφείων και των φωριαμών με τα οποία ήταν εξοπλισμένο όλο το Ελληνικό Δημόσιο. Η εταιρεία σήμερα δεν υπάρχει, τα δε προϊόντα της σιγά-σιγά απολύονται από τους οργανισμούς του Δημοσίου, λόγω της κατάργησης της μονιμότητας (εις τα έπιπλα).

Όθεν παρατηρείται το εξής: Όπως στον κόσμο των εμψύχων, ένα ποσοστό των απολυμένων, απόκληρων και αποκλεισμένων από το κοινωνικό σύνολο καταλήγει να αποκτά παραβατική συμπεριφορά, έτσι και στον κόσμο των αψύχων μεταλλικών γραφείων το ίδιο ποσοστό διαβαίνει τις σκοτεινές πύλες της βιαιότητος, της αυθαιρέτου καταλήψεως κοινοχρήστων χώρων και εν γένει της λεγομένης ανθηροστομίας.

Τζον Λίτλκαπ

Με τον Θανάση στο Βλυχό

2010-09-26T16:02:00.008+03:00

Άσπρη βαρκούλα του ψαρά
γιατί είσαι στολισμένη;
-Με στόλισε η μάνα μου
στη μαύρη γη με στέλνει.

Μη με πλακώνεις ουρανέ,
μη με σκεπάζεις χώμα
γιατί εγώ τα νιάτα μου
δεν χάρηκα ακόμα.

Εξήντα μπύρες ήπια εγώ

κι εξήντα ο Θανάσης

κι από τους δυό μας άραγε
ποιόνα να πρωτομάσεις;

κανείς μας δεν εμπόραγε

ν' ανέβει το μαδέρι,

και στο καΐκι για να μπει

πως θα τα καταφέρει.

Κι αφού ν' ανέβω αδύνατον

είδα και αποείδα,

με τις κασόνες έφτιαξα

ωραία αναβαθμίδα.

Το σαπούνι

2010-09-26T12:50:00.005+03:00

Με υπερηφάνεια δημοσιεύουμε σήμερα το νέο εικαστικό δημιούργημα του επιφανούς μέλους του συλλόγου μας κ.κ. GAΨ με θέμα "Το απλανές βλέμμα του κουλού μπακάλη που ετοιμάζεται να καπνίσει".

Εμείς από την πλευρά μας δεν έχουμε παρά να του ευχηθούμε έμπνευση και μακροημέρευση. Όποιος απ' τους φίλους επιθυμεί να επικοινωνήσει με τον καλλιτέχνη, ας μας δώσει τη διεύθυνσή του να του στείλουμε ένα σαπούνι να πλένεται να μας θυμάται.

Και πάλι στο συνεργείο...

2010-09-07T19:47:00.001+03:00

Παρ’ όλη την καλή του διάθεση ο ιδιοκτήτης δεν κατόρθωσε να προσκομίσει ολόκληρο το αυτοκίνητο στο φανοποιείο προς επιδιόρθωση των πολλαπλών τρακαρισμάτων που έφερε.

Το πρόβλημα των μεταφράσεων εν Λευκάδι

2010-09-07T19:00:00.003+03:00

Η διεθνής επιστημονική κοινότητα, και ιδιαίτερα ειδικότητες όπως ντοτόροι, ανθρωπ’λόγοι, φ’λόλογοι, μεταφρ’σταί, βιολόγοι, ανθρωπογιωγράφοι, ψυχ’λόγοι κι άλλοι, οι οποίοι τον τελευταίο καιρό ασχολούνται αποκλειστικά και μόνον με την ρυζαμμώδη νήσο, δεν έχουν ακόμα ξεκαθαρίσει αν το πρόβλημα των ημιτελών μεταφράσεων εν Λευκάδι οφείλεται σε τεμπελιά ή σε άγνοια.

Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η παραπάνω διαφημιστική πινακίδα της οποίας το 33,3% παραμένει αμετάφραστο. Κι όμως αν κανείς παρατηρήσει τα τουριστικά εστιατόρια της πόλης, που διαφημίζουν στους αγγλόφωνους τα τσουφλωμένα κομεντόρια τους (stuffed tomatoes), δεν θα ήταν δύσκολο να διορθώσει την ημιτελή πινακίδα:

Αλλά, δυστυχώς, η παλιά τοπική διάλεκτος αρχίζει σιγά-σιγά να ξεχνιέται και δεν είναι δα λίγες οι φορές που οι κάτοικοι, παρότι φωνάζουν στον υδραυλικό τους να κοσέψει γιατί τους ετσούφλωσεν ο νεροχύτης, εκειός τους γράφει στα λιακά τ', επειδής δεν καταλαβαίνει γρυ. (Να μου πεις κι άμα καταλάβαινε…)

Η κοινοκτημοσύνη των ερωταπαντήσεων

2010-09-06T19:34:00.002+03:00

Η μπελαβίστα σιδηροπαγής εξώπορτα της Νέας Χορωδίας Λευκάδας, φέρει ορειχάλκινη επεξηγηματική πινακίδα, στην οποίαν κάποιος περαστικός έθεσε το εξής ερώτημα:

Απάντηση, όμως, δεν έλαβε! Ο Σύλλογός μας φρονεί ότι, όπως στην ιδανική κομμουνιστική κοινωνία οι άνθρωποι θα εργάζονται όσο θέλουν και θα τρώνε όσο μπορούν, έτσι και στην e-δανεική λευκαδίτικη κοινωνία οι πολίτες θα ρωτάνε όπου θέλουν και θα λαβαίνουν τις απαντήσεις τους όταν μπορούν.

Ο Τζώνης απ’ τη Βόνιτσα

2010-09-06T18:56:00.002+03:00

Φφφφ! Φφφφ! Έλα καλέ κυρία. Τρία κιλά σταφίδα πέντε αυρώ. Πάρτε για καλή σταφίδα έχω. Τρία κιλά σταφίδα πέντε αυρώ, καλέ κυρία. Για πολύ ωραία γλυκιά σταφίδα. Τρία κιλά σταφίδα μόνο πέντε αυρώ. Για καλή σταφίδα, πάρε για καλή σταφίδα, καλέ κυρία. Έλα η σταφίδα τρία κιλά σταφίδα μόνο με πέντε αυρώ και καλή σταφίδα από τη Κόρ’θο. Έλα να πάρει σταφίδα. Έλα να πάρει τρία κιλά με πέντε αυρώ.

Το είναι και το φαίνεσθαι

2010-08-04T19:29:00.001+03:00

Εάν η εικόνα είχε και ήχο θα ολοκληρωνόταν ο σουρεαλισμός της.

Το χωνί του Μουσείου του Φωνόγραφου —πριν μεταφερθεί— έπαιζε μυστηριωδώς μόνο του. (Κάτω από το τραπεζομαντηλάκι υπήρχε ραδιόφωνο).

Το κλιματιστικό με την αποχέτευσή του. (Η ταγκιά του μάστορα είναι ότι ποτέ το σωληνάκι της αποχέτευσης δεν φτάνει μέχρι το έδαφος, πάντα χρειάζεται μία τσόντα).

Τα καλώδια μακαρόνια με ένα κομματάκι κρέας ο πίνακας. (Σ’ όλα τα στενά της Λευκάδας μπορεί κανείς να παρατηρήσει μακαρονάδες καλωδίων της ΔΕΗ ή του ΟΤΕ)

Και τέλος η ονοματοδοσία των δρόμων. (Επ’ αυτού όμως θα επανέλθουμε).

Έρως ανίκατε μάχαν

2010-08-03T18:39:00.001+03:00

Λαλήσας ξεν’τικός ερωτευάμενος! Το ότι είναι ξεν’τικός φαίνεται από το γεγονός ότι μόνο η καρδιά του θα είναι μαζί της. Ο υπόλοιπος…

Ο ημιτέλειος

2010-08-03T18:16:00.003+03:00

Η γνωστή ιστορία, αναφορικά με τη συνέπεια των μαστόρων της Λευκάδας, κρατάει από παλιά. Εδώ βλέπετε την αρχή και το τέλος της οικοδομής του κ. Βρακατσέλλου το 1934, τότε που ο Μπομπ ο μάστορας λεγόταν ακόμα Χαραλάμπης. Ο ταλαίπωρος ιδιοκτήτης έλαβε υπόσχεση απ’ τον εν λόγω καλλιτέχνη ότι θα έλθει τη Δευτέρα να ολοκληρώσει τον μαντρότοιχο. Ο κ. Βρακατσέλλος ήταν πολύ υπομονετικός άνθρωπος, αλλά δεν ήταν το ίδιο υπομονετικός κι ο Χάρος. Έτσι, το έργο της περίφραξης δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η συμπαθής πλην τραγική ιστορία του άτυχου κ. Βρακατσέλλου πέρασε από στόμα σε στόμα, έγινε δημοτικό τραγούδι και διαδόθηκε σ’ όλη τη χώρα. Ακόμα και σήμερα, αν κάποιος διαβεί τον ελαιώνα τις μέρες που φυσάει ο μαΐστρος, θα ακούσει το θρόισμα των ελαιόδεντρων να σιγοτραγουδά:

Περ’βόλι μου σε όργωσα, σ’ έχω φρεζαρισμένο

και χαμομήλια σ’ έστρωσα, μαργαριταροσπαρμένο,

τριγύρω σόφτιαξα βραγιές κι ολάνθιστες αλτάνες

να σε ζηλεύουν λεμονιές, μα και οι ματζουράνες,

αύριο μαθές να σε χαρώ κι ακόμα το Σαββάτο

την Κυριακή σ' αφήνω γεια, γλυκό μου ζαχαράτο.

Κουνιέται το γαρούφαλο, κουνιέται και τ’ ασήμι,

κουνιέται κι η καρδούλα μου σε μια κλωνά μπρισίμι.

Γεια σας χαρά σας κυρ-γιατροί, μ’ όλους τους μαθητάδες

χτίστες, μαστόροι, υδραυλικοί κι απλοί πραγματευτάδες,

αν σφίγγουν οι τανάλιες σας και κόβουν τα σκεπάρνια

εγένηκα ρεντίκολο σε όλα τα Βαρδάνια,

‘τι ‘ταν ο μάστορας λειψός και δεν τα καταφέρνει

με φήμη εμπορευάμενου και τύχη ειμαρμένη.

Κουνιέται η δόλια η αχλαδιά, πνίγεται το κουνέλι,

πεθαίνει κι η καρδούλα μου κι ας μην το πολυθέλει.

Στη σύγχρονη τεχνική ορολογία, ο μάστορας που κάνει ημιτελείς κατασκευές λέγεται ημιτέλειος. Επειδή δε, στο επάγγελμα αυτό δεν υπάρχει τέλειος, τότε ο καλύτερος μάστορας θεωρείται ο Λευκαδίτης γιατί είναι ο αμέσως επόμενος. Παρότι η δύναμη της λογικής είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη του βαρούλκου που ανεβάζει λάσπη, εντούτοις η τελειότητα των μέσων και η σύγχυση των στόχων φαίνεται να είναι αντιστρόφως ανάλογα. Κι αυτό ήταν που έκανε τον Κώστα Χατζηχρήστο να οδηγηθεί στο συμπέρασμα πως όλα στον κόσμο είναι χάρτινα, εκτός απ' το χαρτί που είναι από ξύλο.

Δια τον φόβον των κατασκόπων

2010-07-26T17:00:00.004+03:00

Στα παλιά τα χρόνια, κυρίως στην περίοδο του ψυχρού πολέμου, την αρίθμηση των δρόμων είχε αναλάβει ο στρατός, ο οποίος χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της παραπλάνησης, τύπωνε και κόλλαγε ταμπελάκια αφειδώς, ώστε να δημιουργούνται συνθήκες αστάθειας στις διευθύνσεις των σπιτιών.

Θα λειτουργούσε άραγε το ίδιο ικανοποιητικά η αντικατασκοπεία αν αντί για αριθμούς βάζανε γλωσσοδέτες, όπως π.χ. πίτα σπανακόπιτα, σπανακολαδοφρα-γκοσυκοπαντζαροκολοκυθόπιτα;

Εκεί που ο σκύλος έκοψε ταχύτητα

2010-07-25T16:30:00.041+03:00

Το Κυνόσαργες ήταν κατά σειρά το τρίτο σπουδαιότερο γυμνάσιο της αρχαίας Αθήνας. Σ’ αυτό φοιτούσαν μαθητές οι οποίοι ήσαν νόθοι. Ονομάσθηκε έτσι διότι κάποια φορά που οι Αθηναίοι πρόσφεραν θυσία στον Ηρακλή, μία λευκή σκύλα πήγε και άρπαξε το μπούτι απ’ το ψητό πού θυσιαζόταν πάνω στο βωμό και καταδιωκόμενη στη συνέχεια έφτασε στο σημείο αυτό, στο «κυνός άργος», δηλαδή εκεί που έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε, εγκαταλείποντας τη λεία της. Οι Αθηναίοι μπροστά σ’ αυτό το απρόσμενο συμβάν έσπευσαν να συμβουλευτούν το Μαντείο των Δελφών με ποιο τρόπο έπρεπε να εξιλεώσουν τον ήρωα Ηρακλή, που ’ταν κι αυτός νόθος. Τότε έλαβαν το χρησμό να ιδρύσουν ιερό εκεί που ο σκύλος μετέφερε τους μηρούς από το θυσίασμα. Έτσι οι Αθηναίοι ίδρυσαν πράγματι ιερό και το ονόμασαν εκ του κυνός αργού, Κυνόσαργες.

Φυσικά η λέξη κύων, από τα αρχαία χρόνια, χρησιμοποιούνταν όπως χρησιμοποιούμε και σήμερα τη λέξη σκύλα. Ήταν ύβρις επί γυναικών σε ένδειξη της αναίδειας και της θρασύτητάς τους. Έτσι σκύλα κατονομάζει στην Ιλιάδα τον εαυτό της η Ελένη, η Ίρις την Αθηνά, η Ήρα την Άρτεμη, έτσι κατονομάζονται οι θεραπαινίδες στο παλάτι της Ιθάκης, στη δε Οδύσσεια κοροϊδεύουν τις θρηνώδεις κραυγές του Οδυσσέα σα σκυλογαυγίσματα.

Στα μεσαιωνικά χρόνια το συγκεκριμένο συμπαθές, κατά τα λοιπά, τετράποδο εμφανίζεται σε ένα κείμενο του Ιωάννη της Κλίμακος του Σολ: «σκυλα ειναι η κοντη γκομενα που φοραει πενηντα ποντους τακουνι , νομιζει οτι ειναι θεα και κοιταει αφ 'υψηλου τις κοντες».

Σήμερα πλέον, που το κλέος της Μεσογείου, ως κλειστής Ελληνικής λίμνης έχει συνταξιοδοτηθεί και ζει σε μια παραγκούπολη, στις εσχατιές της χώρας μας, πλάι στο χωριό του Διγενή Ακρίτα, βρέθηκε αναρτημένη η παρακάτω ανακοίνωση:

«Μικρή άσπρη σκύλα κ… δίνω 200€ σε όποιον την βρίσκει! 100€ για το πτομα. 69(ακολουθούν 5 νούμερα)581».

Εύλογα ανακύπτουν δύο ερωτήματα:

Το «κ…» τι να σημαίνει άραγε;

Αυτός που δεν τη βρίσκει θα πάρει όλο το διακοσάρι ή θα του αφαιρεθούν τα έξοδα απουσίας γενετήσιας ορμής;

Διότι, όπως αναφέρει ο Διονύσης Καψάλης στην «Αισθηματική Αγωγή»:

Εκεί που άλλοτε κυλούσε ο Ιλισός

εκάθισα και έκλαψα, μισός

αιχμάλωτος, μισός ερωτευμένος

κι ανέβαινε στα χείλη μου ο αίνος.

Κάποια πατρίδα θα ’φερα στο νου

ν’ ανθίζει στα μετόχια τ’ ουρανού,

με θάλασσες πιο μέσα κι ακρογιάλια

κι ολόφωτα τις νύχτες μανουάλια·

καλή πατρίδα, κι ήσουνα κι εσύ

χρισμένη και σε τύλιγαν κισσοί

και θερινά φεγγάρια· τον ψαλμό

τον ένιωσα σαν κόμπο στο λαιμό,

που λύθηκες στα χείλη μου κι εχάθη

στις όχθες του Ιλισού, στου μπαρ τα βάθη.

Αργά, καθώς ξημέρωνε, κι ο αίνος

ολόφυρτος ανέβαινε, πνιγμένος,

στην Καλλιρρόης, σαν παλιός διδάχος

εκάθισα και έκλαψα μονάχος.

(και κάθομαν βουβός, γεμάτος άγχος,

πως έπλεα στα λίπη και στο πάχος,

ακλόνητος, πελώριος σα βράγχος,

αγέρωχος κι ολίγον μπουρτζοβλάχος)

Ίσαμε το μεδούλι...

2010-07-14T19:49:00.000+03:00

Η σύγχυση έχει τρυπώσει μέχρι το μεδούλι των κατοίκων της κεντρομόλου νήσου. Απ’ όλους τους οπαδούς του Παναθηναϊκού ο Λευκαδίτης διαφέρει γιατί γράφει με κόκκινο σπρέι!

Φαίνεται ότι η Λευκάς είναι η κεντρομόλος νήσος με τους φυγόκεντρους κατοίκους. Και όλα αυτά γιατί, όπως διαδίδεται, ένα νέο δαιμόνιο κυκλοφορεί στη χώρα, ο Καλλισπούδης!

Φύλαγε τα ρούχα σου

2010-07-14T19:34:00.002+03:00

Πολύ μεγάλη σημασία δίνουν στα θέματα που αφορούν την ασφάλεια στη Λευκάδα. Μερικοί, βέβαια, κάποιες φορές φτάνουν σε ακρότητες βάζοντας, ξέρω γω, μυτερές λόγχες πάνω από τις πόρτες, ώστε να μην μπορεί να τις υπερπηδήσει κανείς. Τώρα αν ο κλέφτης μπει απ’ τα πλάγια ή από κάτω είναι ζαβολιά. Αλλά μπορεί να ‘ναι και βαγαποντιά, κατεργαριά, λοβιτούρα, ματσαράγκα, κατάφωρος απάτη, δόλιο τέχνασμα, σκαλέτα, ρουφιανιά, αγυρτεία, παραπλάνηση, κορόιδεμα, και πλήθος άλλων συνωνύμων...

Aυτή είναι δουλειά του εξαποδώ ή του εξαποκεί;

2010-07-14T12:25:00.001+03:00

Η διεθνής χριστιανική κοινότητα εξακολουθεί να είναι διχασμένη: ο ανάποδος ανισοσκελής σταυρός είναι αντιχριστιανικό σύμβολο ή απλώς συμβολίζει τον τρόπο του σταυρικού θανάτου του αποστόλου Πέτρου; Μήπως ο σατανισμός έχει ως σύμβολο τον ανάποδο σταυρό, αναστέλλοντας έτσι τους μεσσίες, και τις ψεύτικες θεϊκές σωτηρίες; Μήπως είναι το σημείο επικοινωνίας μεταξύ κόλασης και γης, επειδή το σχήμα του προήλθε από το ξίφος, το σύμβολο της δύναμης, στην κλήση των σκοτεινών δυνάμεων;

Ουδείς οίδε πλην του μαΐστορος!

Τον Φεβρουάριο του 2008 ένας πιστός της εκκλησίας των πεφωτισμένων (αλουμινάτοι) αφηγούνταν:

«Πρωτου μισο χρονο πηγα στο Κεμπτεν, μια πολη στην Γερμανια οπου ιδρηθηκε το οτο, που ακομη υπαρχει εκει και βρισκεται κοντα στην πολη Ιγγολντσταντ, οπου ο Ισουητης Βαησχαουπτ ιδρησε τους Ιλλουμινατι, για να συναντηθω με μια ομαδα... Οταν εφτασα στο σπιτι οπου ενεργει αυτη η ομαδα μου ειπαν, πως ο Αρχυμαγος δεν μπορει να συναντηθει τωρα μαζι μου και να ερθω πιο μετα. Λοιπον, τοτε εγω, μια φιλη και ενας ιταλος φιλος μου, ειμαστε ολοι αποκρυφιστες, πηγαμε στην μεγαλη και ξακουστη εκκλησια της πολης. Οταν μπηκαμε μεσα νιωθαμε ολοι αβολα, και ετσι ολη την ωρα κινουμασταν απο το ενα μερος στο αλλο, και συναντησαμε αυτα, μεσα στην εκκλησια. Ο Αγιος της εκκλησιας. Καναμε γρηγορα και τσαπατσουλικα μερικες φωτογραφιες πρωτου μας δουν και μας πεταξουν εξω, γιατι ειναι απογορευμενο να κανεις φωτογραφιες σε αυτην την εκκλησια. Και μια αλλη ξακουστη εκκλησια της γερμανιας ειναι αυτη της Πολης Χαννοβερ, η οποια καηκε αλλα την ξαναφτιαξανε ακριβως οπως ηταν, με τα ιδια συμβολα...»

Φυσικά, ο εν λόγω ανάποδος σταυρός, εμφανιζόταν χαραγμένος στο δοξαπατρί του πεθαμένου και ήταν το λιγότερο αποκρουστικό πράγμα, στην γενικότερη άγρια εικόνα του.

Για ορισμένους, λοιπόν, ο ανάποδος σταυρός (το λεγόμενο ανασκελοσταύρι ή τανασκελοσταύρι) συμβολίζει την περ’φάνεια, και δεσπόζει στην ανεξάρτητη συνείδηση σε διαδοχικά στάδια, αλλά ως ενιαίο γεγονός φανερώνει τη δόξα του Σατανά. Αλλά ποιος θα μας απαντήσει στο ερώτημα αν τ’ ανασκελοσταύρι αποτελεί την πιο συγκλονιστική στιγμή της υποστατικής σαρκικής ένωσης μεταξύ της φύσης και της θέλησης;

Και πάλι λέγω ουδείς πλην του μαΐστορος!

Από την άλλη πάλι, μπορεί κάποιος να πει μετά βεβαιότητος από που προέρχεται η λέξη εξαποδώς; Από τα έξι πόδια; Από τα έξι κατ' επανάληψη, δηλαδή 666; Από το έξω άποδος, δηλαδή χωρίς πόδια; Από το έξω από δω; Από το «όξωωωω ρεεεεέ!!! όξω ρε περίχαρε!!! Ασπασία αμόλα τα σκυλιά να τον φάνε!!!» του Παπαγιανόπουλου; Από το «έξω από εδώ», δηλαδή, όσο πιο μακριά γίνεται; ‘Η τα «έξ ωά ποδός», που σημαίνουν «έξι αυγά ποδιού», ήτοι ο εξ-ωά-ποδος είναι απλώς ο εξαυγοπόδαρος; Ή όπως δήλωσε κι ο έμπειρος μοναχός Παχώμιος: «Καλησπέρα οι εν Χριστό αδελφοί. Το όνομα άυτονου είναι εωσφόρος αλλά δεν θέλει να το ακούει γιατί τον θυμίζει, της μέρες που ήταν άγγελος ΚΥΡΙΟΥ είναι αυτός που φέρει το φως. Αδελφέ την ετυμολογία του "εξαποδώ" ή "εξωαποδώ" δεν την ξέρω. ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ»

Ουδείς πλην του μαΐστορος!

Διότι εις την απολωλυίαν νήσον ανέκαθεν οι μαστόροι ήσαν μαστόροι που τους επιτρέπονται και μερικά λαθάκια. Κι έτσι, αντί να ψάχνεις αυτές τις χαζομάρες, περιορίσου στο να ψάξεις αυτά που πραγματικά έχεις χάσει. Κι αν δεν τα βρεις, τότε κάρφωσε σ’ όποιον βρεις μια καρφίτσα και πες: «Σε καρφώνω εξαποδώ καταραμένε σκατογέννητε και δε θα σε ξεκαρφώσω από εκεί μέχρι να βρω αυτό που ψάχνω. Μέχρι να βρω το ...» κι ύστερα λες αυτό που έχασες. Είναι μαθηματικώς βέβαιον ότι ο καρφωθείς θα φροντίσει να στο φέρει πάραυτα.

Η κατάληψη του Ελμπασάν

2010-07-13T16:44:00.000+03:00

του ανταποκριτού μας Χόλι Νότζουλ

«Πήδηξα μια, πήδηξα δυο. Τίποτες. Την τρίτη φορά βρέθηκα απότομα στο Ελμπασσάν», έγραφε παλιά ο Εγγονόπουλος, χωρίς να ξέρει ότι ύστερα από κάμποσα χρόνια θα ενέπνεε τον παπα-Γεράσιμο. Διότι είναι γεγονός πως η Ενορία της Ευαγγελίστριας της Μυστηριώδους Νήσου (ή Νήσου του Ιονίου Βέρν) βρέθηκε στην αιχμή του δόρατος της πρωτοπορίας, συγκεκριμένα στη μπροστινή αγκερίδα (τη λώθρα ντε!)

Ακόμα και τον πλέον ευφάνταστο νεωτεριστή, να ρωτούσε κάποιος πριν λίγο καιρό, απάντηση δεν θα λάβαινε. Ότι το «Βάλε λίγο νερό στο κρασί σου, να κάνω και γω τα στραβά μάτια» θα γινόταν τόσο σύντομα πράξη, δεν υπάρχει, που λένε εν συντομία.

Δεν είναι μόνον το γεγονός, πως δεν πρόλαβαν να σβήσουν και οι τελευταίες νότες από το τρομπόνι της Φιλαρμονικής, που παιάνισε την λήξη των εορταστικών εκδηλώσεων του Δεκαπενταύγουστου.

Δεν είναι το μείζον θέμα ότι το ποίμνιο πήγε εκδρομή στην Αλβανία κραδαίνοντας στα χέρια τους τη νέα αστυνομική ταυτότητα (αυτή που δεν αναγράφει το θρήσκευμα, εάν ενθυμείστε!)

Είναι το γεγονός ότι «γυρίζει το κεφάλι μου λες κι ήφαγα ψωμί με ήρα, / μα 'γώ ήρα δεν έφαγα, μόν' αγαπώ μια χήρα», διότι «δεν κάνει να ανακράζομεν κάποιον που πάει ταξίδι», μιας και «εγύρ’σα όλη την εμφήλιο να βρω αυτό το είδος», αλλά δυστυχώς «η δουλειά είναι εγκρεμής ακόμα».

Συνδρομαί

2010-07-05T20:38:00.000+03:00

Το 1905 οι τοιούτοι ονομάζονταν χάριν μυστικότητος "συνδρομηταί" και απολάμβαναν των ευεργετικών διατάξεων του νόμου περί εκπτώσεων εις τα ιστορικά βιβλία. Οι υπόλοιποι πλήρωναν κανονικά.

Η καλή γειτνίαση

2010-07-05T20:24:00.001+03:00

του ανταποκριτού μας Τζον Λίτλκαπ

Στα παλιά χρόνια, τότε που οι κότες είχαν ζουμί και τα λουκάνικα χρησιμοποιούνταν όπως χρησιμοποιούνται σήμερα οι αυξομειούμενες δέστρες των σκύλων, υπήρχε ένα γεωργικό εργαλείο, που λεγόταν λισλίγγι, με το οποίο ξέχωναν τις σούδες. Σε ένα παλιό χειρόγραφο, μάλιστα, του 1749 μπορούμε να διαβάσουμε τον κομπασμό, τα υπερβολικά και προκλητικά λόγια με τα οποία εκθειάζει κάποιος ιθαγενής της μυελώδους νήσου —νησί ίσαμε το μεδούλι μας— αυτό που αποτελεί τον πασατέμπο της στρατιωτικής καθημερινότητας, την αποψίλωση: «εύτιασα πέντε τζαπιά κενόργια και ένα λισλίγγι δια τες σούδες», σιγά δηλαδή τα λάχανα.

Η καλή γειτνίαση, λοιπόν, είναι σαν το λισλίγγι: αγνοούμε το ακριβές σχήμα του! Ουδείς ζωγράφος ή γλύπτης έχει αποτυπώσει τη μορφή της καλής γειτνίασης, προφανώς γιατί αποτελεί ιδανικό, υψηλός και άφθαστος στόχος του ατόμου, ή μάλλον του συνόλου, που αποτελείται από δύο και άνω άτομα (χωρίς παρεξήγηση).

Στη φωτογραφία μπορεί κανείς να διακρίνει έναν απ’ τους λόγους για τους οποίους η καλή γειτνίαση θα παραμείνει άφθαστος στόχος. Δεν γνωρίζουμε, βέβαια, ποιο απ’ τα δύο σπίτια έγινε πρώτο. Αν η ώχρα χτίστηκε πρώτη, τότε ο κεραμιδής είναι πολύ επιθετικός άνθρωπος και καλό είναι να το κοιτάξει. Διότι δεν φτάνει που σήκωσε την καμινάδα ίσα να εξέχει λίγο από το στηθαίο του μπαλκονιού του γείτονα, του κότσαρε και την υδρορροή του και ζει βίον οχαδερφικόν υπό το πρίσμα της φιλοσοφίας: «εγώ καλά παντρεύτηκα κι ας κλαίει όποιος με πήρε». Αν ο κεραμιδής χτίστηκε πρώτος, τότε η ώχρα είναι τζαναμπέτισσα, γιατί αφού εκμεταλλεύτηκε την υδρορροή του γείτονα, τον υποχρέωσε να μην χρησιμοποιεί και την καμινάδα του.

Κάποιος έξυπνος είπε, ότι στο συγκεκριμένο μπαλκόνι τις υγρές και κρύες νύχτες του χειμώνα, έχει δει να ανεβαίνουν ΟΥΚάδες για να βάψουν τη μούρη τους με μαύρο χρώμα, πριν από τις επιχειρησιακές ασκήσεις που κάνουν εκεί στα κομάντα. Νομίζω, όμως, πως όλα αυτά είναι βλακείες και φαντασιοπληξίες. Ίδωμεν!

Και να θες ν' αγιάσεις δε σ' αφήνουν...

2010-06-06T19:47:00.003+03:00

Αυτές είναι οι παραλίες σε όλη την Ελλάδα, που βραβεύτηκαν για το 2010 και μπορείτε άφοβα να κάνετε μπάνιο εσείς και όλη η οικογένεια χώρις να έχετε κανένα φόβο.

ΕΒΡΟΣ: Δημοτική Πλάζ Αλεξανδρούπολης, Κυανή Ακτή.

ΡΟΔΟΠΗ: Φανάρι/Camping, Αρωγή, Φανάρι/Δημοτική.

ΚΑΒΑΛΑ: Μακρύαμμος, Χρυσή Αμμουδιά 2, Πευκάρι 2, Θάσος Πόλη/Λιμανάκι, Αμμόγλωσσα/Κεραμωτή 1, Αμμόγλωσσα/Κεραμωτή 2, Καλαμίτσα, Μπάτης, Τόσκα, Περιγιάλλι, Ραψάνη, Αμμόλοφοι, Νέα Ηρακλείτσα, Νέα Πέραμος, Σαρακήνα, Οφρύνιο/Τούζλα.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Σερραϊκή, Ασπροβάλτα, Βρασνά, Νέα Βρασνά, Πόρτο Φίνο, Σταυρός Κεντρική, Σταυρός Ανατολική, Σταυρός Δυτική, Αγία Τριάδα/Κοινοτική Πλάζ, Αγ. Τριάδα/ΠΙΚΠΑ, Γαλαξίας, Νέοι Επιβάτες, Περαία, Ποταμός.

ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ: Ιερισσός/Δημοτική 1, Ιερισσός/Δημοτική 2, Ιερισσός/Δημοτική 3, Καμπούδι 1, Καμπούδι 2, Καμπούδι 3, Ουρανούπολη 1, Ουρανούπολη 2, Ουρανούπολη 3, Άγιος Παύλος, Αλυκές 1, Πόρτο Άγιο, Νέα Ρόδα 2, Στρατώνι, Κάμπος, Σάρτη 1, Συκιά, Τορώνη, Αρμενιστής, Πλατανίτσι, Λιβρόχιο 1, Πόρτο Καρράς 1, Πόρτο Καρράς 2, Μαρμαράς B, Νικήτη 2, Ελιά 2, Μακριά Λαγγάδα, Λαγoμάνδρα, Ψακούδια, Μεταμόρφωση, Σάνη 2, Κρυοπηγή 2, Κρυοπηγή 4, Σάνη 3

Χανιώτη 3, Ελαιώνας, Γεωπονικά – Μυκονιάτικα, Κυανή, Βεργιά, Νέα Ηράκλεια.

ΠΙΕΡΙΑ: Κορινός, Περίσταση, Παραλία, Καλλιθέα, Ολυμπιακή Ακτή, Λεπτοκαρυά 1, Λεπτοκαρυά 2, Σκοτίνα, Παντελεήμονας 1, Παντελεήμονας 2, Πλαταμώνας 1, Πλαταμώνας 2, Ν. Πόροι, Ν. Πόροι 2/Αμμόλοφοι.

ΛΑΡΙΣΑ: Νέα Μεσάγγαλα 1, Νέα Μεσάγγαλα 2, Νέα Μεσάγγαλα 3, Στόμιο, Βελίκα/Σπιτάκι, Αγιόκαμπος/Χρυσή Ακτή, Σωτηρίτσα.

ΜΑΓΝΗΣΙΑ: Καλά Νερά, Κορώπη/Μπούφα, Συκιά, Καλά Νερά/Θέρετρο Αξ/κών, Αγριά /Μπάρμπα Θωμάς, Άναυρος, Αλυκές, Παγασών/Βόλος, Αμαρυλίδα, Αμφάνων, Ξενία, Πλάκες, Πευκάκια, Χρυσή Παναγιά, Κουκουναριές, Καναπίτσα, Μεγάλη Άμμος, Αχλαδιές, Τρούλος, Βρομόλιμνος, Αγ. Παρασκευή/Πλατανιάς, Βασιλιάς.

ΦΘΙΩΤΙΔΑ: Γλύφα, Καμένα Βούρλα/Γαλήνη, Σκάλα Αταλάντης, Τραγάνα.

ΕΥΒΟΙΑ: Αλυκές Δροσιάς, Ερέτρια 3.

ΒΟΙΩΤΙΑ: Πλάκα Δηλεσίου, Άγιος Ισίδωρος.

ΑΤΤΙΚΗ: Σχινιάς/Καράβι, Μπρεξίζα, Αυλάκι, Πούντα Ζέζα, Μαύρο Λιθάρι/Eden Beach, Ανάβυσσος/Κεντρική, Λαγονήσι 1, Λαγονήσι 2, Λαγονήσι 3, Βάρκιζα, Αστέρας Βουλιαγμένης, Βούλα A, Κακιά Λαγκάδα.

ΚΟΡΙΝΘΙΑ: Λουτράκι 1, Λουτράκι 2, Λουτράκι/Μπούτσι, Κρυφή Ακτή Ίσθμιας, Καλάμια, Βραχάτι, Κοκκώνι, Πευκιάς, Μελίσσι, Συκιά, Ξυλόκαστρο/Πευκιάς, Ξυλόκαστρο/Αριστοναυτών, Καμάρι.

ΑΡΓΟΛΙΔΑ: Κόστα, Πόρτο Χέλι/Χηνίτσα, Καραθώνα.

ΑΡΚΑΔΙΑ: Καλλιστώ.

ΛΑΚΩΝΙΑ: Νεάπολη, Αρχάγγελος, Πλύτρα/Παχιάμμος, Τηγάνια, Βαθύ, Γύθειο 2/Σελινίτσα, Σκουτάρι, Μαυροβούνι 1, Μαυροβούνι 2, Μαυροβούνι 3.

ΜΕΣΣΗΝΙΑ: Μικρή Μαντίνεια, Ανατολ. Καλαμάτα 1/Ανάσταση, Μπούκα, Αϊ Λαγούδης.

ΗΛΕΙΑ: Ζαχάρω, Σκαφιδιά, Κουρούτα, Κάστρο/Χρυσή Ακτή 2, Λουτρά Κυλλήνης 1, Λουτρά Κυλλήνης 2.

ΑΧΑΙΑ: Καλογριά, Λακκόπετρα, Αγυιά, Ακταίο, Διγελιώτικα, Αλυκή, Πούντα.

ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑ: Ψανή, Γρίμποβο.

ΠΡΕΒΕΖΑ: Μονολίθι, Κυανή, Λούτσα.

ΘΕΣΠΡΩΤΙΑ: Μέγα Άμμος, Δρέπανο.

ΚΕΡΚΥΡΑ: Κομμένο, Κοντόκαλι, Αλυκές Ποταμού, Μπαρμπάτι,Ύψος, Δασιά, Καλαμιώνας, Κερασιά, Αυλάκι, Νησάκι/Κρουζερή, Γιμάρι, Περίθεια/Άγ. Σπυρίδωνας, Αλμυρός, Απράος Καλαμάκι, Ρόδα, Canal d’Amour, Άγιος Στέφανος, Αρίλλας, Αστρακερή, Σιδάρι, Άγιος Γεώργιος, Παλαιοκαστρίτσα, Έρμονες, Γλυφάδα, Κοντογιαλός, Άγιος Ματθαίος, Αγ. Ιωάννης Περιστερών, Ίσσος, Μεσογγή, Μωραΐτικα, Χαλικούνας, Άγιος Γεώργιος, Μαραθιάς, Μπενίτσες, Άγιος Γόρδιος.

ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ: Ξι, Πετανοί, Πλατύς Γιαλός, Μακρύς Γιαλός, Άβυθος, Λουρδάς, Άμμες, Σκάλα, Αράγια Πόρου, Μύρτος.

ΖΑΚΥΝΘΟΣ: Αλυκανάς 1, Αλυκανάς 2, Αλυκές 1, Αλυκές 2, Άμπουλα Ψαρού, Τσιλιβή, Μπούκα, Άμπουλα Τραγάκι.

ΧΑΝΙΑ: Παχειά Άμμος, Χαλίκια, Λιμνάκι, Γραμμένο, Βουλισμένη, Κολυμβάρι, Μάλεμε, Γεράνι, Πλατανιάς, Πλατανιάς /Λιμανάκι, Σταλός, Άγιοι Απόστολοι 1, Άγιοι Απόστολοι 2, Χρυσή Ακτή, Αγία Μαρίνα, Καλαμάκι, Νέα Χώρα, Μαράθι, Σταυρός, Άγιος Ονούφριος, Καλαθάς, Μαϊστράλι, Καλύβες Ξυδά, Κυανή, Αλμυρίδα, Καβρός, Περαστικός.

ΡΕΘΥΜΝΟ: Ρέθυμνο 1, Ρέθυμνο 2, Ρέθυμνο 3,Ρέθυμνο 4, Πλατανιάς Β/Ρέθυμνο 6, Πάνορμος/Λίμνη, Λιανός Κάβος Λαυρίς, Μπαλί Βαρκότοπος, Μπαλί Λιβάδι, Δαμνόνι, Πλακιάς, Σούδα, Αγία Γαλήνη/ Ύστερο Βαρκοτόπι.

ΗΡΑΚΛΕΙΟ: Ελληνοπεράματα, Φόδελε, Αμμουδάρα 1, Αμμουδάρα 4, Αμμουδάρα 5, Λιμένας Χερσονήσου 5, Άγ. Γεώργιος 1, Αγ. Γεώργιος 3, Ανισαράς, Άγ. Γεώργιος 2/Παναγία ρύζι, Δράπανος, Ποταμός, Ποταμός Α, Μάταλα.

ΛΑΣΙΘΙ: Μπούφος, Πόρος 1, Πόρος 2, Ελούντα, Πηγαϊδάκια Ελούντας, Σχίσμα, Ελούντα 1, Δρήρος, Χιόνα, Πλάκα, Χαβάνια 2, Άγιος Νικόλαος 1, Άγιος Νικόλαος 2, Άγιος Νικόλαος 3, Αμμούδι, Κιτροπλατεία, Άμμος/Μαρίνα, Αλμυρός, Άμμος/Δημοτική, Πήλος, Αμμουδάρα, Βούλισμα, Αγ. Παντελεήμονας, Σητεία 1/Γαλλικό, Σητεία 2/Πέτρα, Σητεία 3/Καραβόπετρα, Βάι/Φοινικόδασος, Κουρεμένος, Χιόνα, Κάτω Ζάκρος, Βουρλιά, Λιμανάκι, Ανάληψη, Μακρύγιαλος/Λαγκούφα, Ιεράπετρα 1 /Δημοτική, Ιεράπετρα 2 /Δημοτική, Αγία Φωτιά, Μύρτος, Κουτσουνάρι /Αγ. Ιωάννης, Κουτσουνάρι 2, Καθαράδες 1, Νήσος Χρυσή.

ΡΟΔΟΣ: Κιοτάρι 3, Λάρδος 1, Λάρδος 3, Αφάντου 2, Κολύμπια, Κολύμπια Α – Λιμανάκι, Αγκάλι, Αμμούδες/Φαληράκι, Βαγιές/Λαδικό, Βίγλα, Γούρνες, Καβουράκια, Καλλιθέα, Καταφύγιο, Κόκκινα, Λαδικό/Άντονυ Κουίν, Λαδικό Β/Πλάκα, Μαντώματα, Μαύρος Κάβος, Τραουνού Σπηλιές, Φαληράκι/Καθαρά, Φαληράκι/Καστράκι, Φαληράκι/Τραουνού, Φαληράκι A, Φαληράκι B, Φαληράκι C, Φαληράκι 1, Φαληράκι 2, Φαληράκι 3, Φαληράκι 4, Φαληράκι 5, Ρένη 1, Ιξιά Β.

ΚΩΣ: Γουρνιάτης, Τρούλος, Άκρο Χελώνας, Πευκοκεφαλή/Άγιος Φωκάς, Λάμπη.

ΘΗΡΑ: Καμάρι 1, Καμάρι 2, Περίσσα.

ΙΟΣ: Όρμος, Μυλοπόταμος, Κουμπάρα, Μαγγανάρι.

ΠΑΡΟΣ: Μάρπησσα/Χρυσή Ακτή, Λογαράς, Τσερδάκια, Πούντα.

ΝΑΞΟΣ: Αγία Άννα, Άγιος Προκόπιος, Άγιος Γεώργιος.

ΜΥΚΟΝΟΣ: Καλαφάτης.

ΣΥΡΟΣ: Αγκαθωπές, Φοίνικας/Ψαχνό, Βάρη.

ΑΝΔΡΟΣ: Μπατσί, Άγιος Πέτρος, Χρυσή Άμμος.

ΚΕΑ: Κούνδουρος.

ΣΑΜΟΣ: Πυθαγόρειο, Ποτοκάκι 1, Ποτοκάκι 2, Γλυκόριζα.

ΧΙΟΣ: Όρμος Λω.

ΛΕΣΒΟΣ: Τσαμάκια, Κανόνι Θέρμης, Μόλυβος, Εφταλού/Αγ. Ανάργυροι, Κάγια, Πέτρα, Άναξος, Σκάλα Ερεσσού, Σκάλα Καλλονής, Βατερά, Νυφίδα, Άγιος Ισίδωρος.

ΛΗΜΝΟΣ: Εβγάτης/Ζεματάς, Ρωμέικος Γιαλός, Πλατύ, Ρηχά Νερά, Αγ. Ιωάννης.

Κι απ' τη Λευκάδα η ΜΑΡΙΝΑ!!!

Ο πόλεμος των ρεπόρτερ

2010-06-06T18:48:00.001+03:00

Απίστευτες διαστάσεις έχει προσλάβει ο ανταγωνισμός των ρεπόρτερ του ιστοχώρου μας Χόλι Νότζουλ και Νικ Λάφιν. Φοβούμαι ότι δεν θα έχει καλή κατάληξη! Έτσι ξεκινούν οι πολέμοι, από χαζομάρες κι ανταγωνισμούς κι ύστερα κλείνουν σπίτια και καταστήματα.

Το παπόρι απ’ το Αμστελόδαμον

2010-05-30T16:16:00.002+03:00

γράφει ο … Χαϊντιρλάντερ ο Κατωχωρίτης

Κάποτε, την εποχή που οι σημερινοί πενηντάρηδες ήσαν μαθηταί γυμνασίου, ο μεγάλος τροβαδούρος της Αμερικής τραγουδούσε:

«Χάου μένι μπήαρς χας ε μαν χαβ του ντρινκ,

μπηφόρ δέι κωλ χιμ Μπόμπ Ντίρλαν;

Δε άνσερ, μάι φρεντ, ις μπλόινγκ ιν δε γουίντ,

δε άνσερ ις γκονα γκόου του δε Ίραν»

έχοντας βέβαια κατά νου ότι «Ίραν» στην αμερικάνικη αργκό εννοούσαν τη γνωστή συνοικία του Άμστερνταμ (βλέπε χάρτη αν μπορείς).

Μου σημάνανε τα τέλια, από τα πολλά "παστέλια"...

Είναι γεγονός και αποκαλύπτεται πλέον με τον πιο εμφατικό τρόπο πως στον φημισμένο ακήρυχτο πόλεμο εντυπώσεων, έπαρσης, υπεροψίας, σνομπισμού και ψηλομυτισμού (επιπλέον) μεταξύ των πόλεων του Άμστερνταμ και της Λευκάδος, νικήτρια είναι η δεύτερη.

Τα πάντα ξεκίνησαν από το λάθος που έκαναν οι Ολλανδοί να κρατάνε στατιστικά στοιχεία περί της γενεθλίου πόλεως όλων των Ελλήνων επισκεπτών της χώρας τους και ιδιαιτέρως της πρωτεύουσάς τους. Τα στατιστικά στοιχεία έδειξαν ότι το Άμστερνταμ είχε επισκέπτες από όλες τις ελληνικές πόλεις πλην της πόλεως της Λευκάδος. Αυτό, όπως ήταν φυσικό, ξένισε ρωμαιοκαθολικούς και προτεστάντες, οι οποίοι, εξαιτίας της προσκολλήσεώς τους στην επιστημολογία και τη σχέση μεταξύ αιτίου και αιτιατού, αποφάσισαν να το διερευνήσουν περαιτέρω. Έτσι, μετά από τριακονταετή έρευνα, προέκυψε ότι οι εντόπιοι πούροι Λευκαδίτες, έχοντας συσσωρευμένα παράπονα από την ανδεγαυική περίοδο της Λευκάδας (1331-1343), παράπονα τα οποία οφείλονταν στην μη πλήρη καταστροφή του δουκάτου του Ανζού, από τους Νορμανδούς, αποφάσισαν να υπακούσουν στην προτροπή του Νομάρχη τους να εξαιρέσει το Άμστερνταμ από τον κατάλογο των ευρωπαϊκών τουριστικών προορισμών του μέσου μπρανέλου.

...μα αν θέλεις να'σαι άρχων, κι όχι πρώτος επιλάχων...

Δυστυχώς, αυτή ήταν μία εσφαλμένη απόφαση˙ και η εσφαλμένη αυτή απόφαση του Νομάρχη, ο οποίος στην παρούσα φάση λειτούργησε ως Μονάρχης, ξεκίνησε από την παρερμηνεία και νοηματική σύγχυση των λέξεων «νεντερλάντεν» και «νόρμαντς», νομίζοντας ότι ο Χάραλντ ο Ξανθός ήταν Ολλανδός και ταυτιζόταν με τον Κάρολο Β’ τον Χωλό, χωρίς καν να σκεφτεί ότι οι δύο λέξεις μπορεί και να απείχαν χρονικά μεταξύ τους 700 χρόνια περίπου, δηλαδή ιστορία τουρλουμπούκι (εκ της τουρκικής λέξεως aktarma). Παρ’ όλα αυτά ο μισέρ Νομάρχης, από μία δαιμονιώδη σύμπτωση πέτυχε εν αγνοία του αυτό που δεν περίμενε κανείς: Να ασχοληθούν οι Κατωχωρίτες με τους Αγιομαυρίτες!!!

Επειδή οι Ολλανδοί έβλεπαν ότι ελάχιστοι Λευκαδίτες επισκέπτονταν τη χώρα τους και τα ποσοστά των πωλήσεων σε εδώδιμα είδη (π.χ. καναβούρι, μανουσάκι, μηλοπεπονιά, γάλα κουτσουνάδας, βενζοϋλομεθυλεκγονίνη, διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος και βάλτου ρίγανη) έπεφταν, αποφάσισαν -μια και δυο- να ρίξουν τα μούτρα τους και να ξεκινήσουν έναν κύκλο διερευνητικών επαφών και προσεγγίσεων χαμηλής πολιτικής, ώστε να αναθερμανθεί το έδαφος για μία αναστροφή του κλίματος εις το μέλλον. Έτσι, αποφάσισαν να στείλουν την πρώτη αντιπροσωπία τεχνοκρατών, οι οποίοι επενδυόμενοι τον τουριστικό μανδύα, να συγχρωτιστούν με ιθαγενείς, υπό τύπον Κινέζοι πράκτορες που πουλάνε τρία μπλουζάκια δύο ευρώ. Ναύλωσαν, λοιπόν, το πλοίο της φωτογραφίας, το γέμισαν τετρακόσους τόνους Γούντστοκ και χίπικες γλάστρες, εμπριμέ πολυθρόνες του σκηνοθέτη, κουταλομαχαιροπίρουνα στην πλώρη, βαρέλια στα χρώματα του Αστέρα Τρίπολης και να σου κατέπλευσαν στο μυχό του Κάστρου (επίτηδες, να πούμε, εκεί που μπανιάρομαι).

Τις πρώτες μέρες της αφίξεώς τους δεν έκαναν απολύτως τίποτα! Δεν κατέβαιναν καν απ’ το σκάφος. Εκεί μαγείρευαν, εκεί τρώγαν, εκεί κοιμόντουσαν, εκεί Θέ’ μου σ’χώρα με, εκεί «ψηλός-ψηλός καλόγερος και κόκαλα δεν έχει»! Ύστερα, όμως, από μερικές μέρες, αρχίσανε να τσιμουτάνε, στην αρχή δήθεν δειλά-δειλά και σε μια βδομάδα έφτασαν να παρουσιάζουν ακροβατικά, να φυσάνε φωτιές και να καταπίνουν σπαθιά στον περίβολο της εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνος του Τσαρλαμπά. Αυτό ήταν! Οι ιθαγενείς ευρωπαίοι λύγισαν στη θέα των ψωραλέων εισαγόμενων ευρωπαίων αυθωρεί και παραχρήμα, με αποτέλεσμα το μποϋκοτάζ του Νομάρχη να πάει περίπατο. Αγκάλιασαν με στοργή τα κατάξανθα καπνισμένα ολλανδικά σπουργίτια, επιδαψίλευσαν φροντίδες και περιποιήσεις στα μικρά τους (και τα μεγάλα τους) κι ύστερις γεμάτοι τύψεις έδωσαν όρκους αιώνιας φιλίας, αγάπης, μεταμέλειας και μεταστροφής της εξωτερικής τους πολιτικής.

...αραχτός μεσ’ τη Λευκάδα, ρούφα και χαμοκελάηδα.

Λίγες μέρες αργότερα, το παπόρο απ’ το Αμστελόδαμον εξαφανίστηκε με τον ίδιο τρόπο που είχε εμφανιστεί. Αυτόπτες μάρτυρες που το είδαν να φεύγει υποστήριζαν ότι τους φάνηκε να πλέει «με θεριεμένα τα ίσαλα» (δηλαδή αρκετά έξω απ’ το νερό), θαρρείς κι είχαν αλαφρύνει τ’ αμπάρια του. Ουδείς όμως μπορεί να υποστηρίξει ενόρκως ότι το ντουμάνι που πλανιόταν πάνω από την πόλη ΔΕΝ ήταν μόνον από τις οικιακές θράκες που ψένανε σαρδέλες! Διότι, όπως έλεγε παλιότερα κι ο φίλος μας ο κ. Ι. Καρασούτσας:

«Ο Θεός τον θάνατον,

τον λυτρωτήν των πόνων,

έπεμψεν εις άρρωστον

άνδρα γεωπόνον».

Το πρώτο παιδικό ασανσέρ

2010-03-03T18:03:00.007+02:00

Του ανταποκριτού μας Τζον Λίτλκαπ

«Vitiis nemo sine nascitur», έλεγε η καημένη η Άντζελλα Δημητρίου πριν μερικά χρόνια, αλλά ποιος την άκουγε; Δυστυχώς, όσο και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε, ισχύει! Όσο μοχθούν οι άνθρωποι της Ιονίας Νύμφης (ή σκέτης Νύφης ή Διαβολοκόριτσο του Ιονίου) τόσο θα μοχθούμε κι εμείς να προβάλουμε τα έργα τους.

Μόνο στη Νήσο των Νεωτερισμών μπορούσε να γίνει (κι εκεί, φυσικά, έγινε). Απευθυνθήκαμε στον συνεργάτη μας μηχανολόγο μηχανικό κ. Γ.Κ. (ζητήστε μας το τηλέφωνό του αν τον θέλετε για καμμιά αδειούλα στην Πολεοδομία) και τον ρωτήσαμε πόσα κιλά σηκώνουν τα ασανσέρ. Εξ αυτού, λοιπόν, πληροφορηθήκαμε ότι οι υπολογισμοί γίνονται με δεδομένο ότι κάθε άτομο που μπαίνει στον ανελκυστήρα θεωρείται ότι ζυγίζει 75 κιλά περίπου κατά μέσο όρο. Έτσι, όταν τα ταμπελάκια γράφουν ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΤΟΜΑ 3, εσείς να υπολογίζετε 225 κιλά και, αντιστρόφως, όταν διαβάζετε ΒΑΡΟΣ 1000 kg, να υπολογίζετε 13 άτομα. Έτσι, εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει την έκπληξή μας όταν διαβάσαμε την πινακίδα της φωτογραφίας που έλεγε, 90 kg, ΑΤΟΜΑ 2.

Αυτομάτως δύο τινές σκέψεις μας ήλθαν στο νου: ή οι Σ. Καζαμίας - Ι. Νάσης - Ε. Φονταράς μας δούλευαν και το ασανσέρ χώραγε 2 άτομα (150 Kg), ή η τεχνική εταιρία Ευκλείδης ΟΕ μας πέρναγε ψιλό γαζί και το ασανσέρ ήταν μόνο για ένα άτομο με τη χειραποσκευή του, το πολύ.

Στο κρίσιμο αυτό σημείο της επιλογής, στο οποίο κατά καιρούς πολύς κόσμος έχει βρεθεί, με πρώτον και καλύτερον τον ημίθεο Ηρακλή, την απάντηση (για άλλη μια φορά) την έδωσε υπό μορφή ερωτήσεως, ο άνθρωπός μου, το στεφάνι μου, η γυναίκα που υπάκουα με καθοδηγεί: «Μήπως είναι παιδικό ασανσέρ;»

Η φροντίς του δέρματος

2010-02-28T17:26:00.006+02:00

Του ανταποκριτού μας Τζον Λίτλκαπ

Εις τον τόπον της γυναικός μου οι γιατροί, εκτός από γιατροί, είναι και Λευκαδίτες. Έτσι, πρέπει να κρύβουν την αλήθεια, χωρίς να ψεύδονται και να ακολουθούν τους ρυθμούς τους χωρίς να καρφώνονται. Ο δερματολόγος της φωτογραφίας βρήκε έναν πολύ έξυπνο τρόπο να λείψει μερικές μέρες της βδομάδας, χωρίς να χάσει την πελατεία του. Έγραψε σ’ ένα χαρτί «ΑΠΟΥΣΙΑΖΩ ΕΚΤΑΚΤΩΣ ΕΚΤΟΣ ΛΕΥΚΑΔΑΣ ΤΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΚΛΕΙΣΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ», και το κόλλησε έξω από την πόρτα του, χωρίς να διευκρινίσει ποια μέρα εννοούσε.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο κάθε ταλαίπωρος ασθενής, ιδίως προχωρημένης ηλικίας, αισθάνεται σαν τον Μπιλ Μάρρεϋ στο έργο η μέρα της μαρμότας, βυθιζόμενος σ’ ένα εβδομαδιαίο déjà vu. Εννοείται, ότι μέχρι να πάρει ο γέρος χαμπάρι τι συμβαίνει, ο δερματολόγος θα έχει γυρίσει από τις διακοπές του κι όθεν «no cat, no damage», που λένε κι φίλοι μας οι Βρετανοί.

Τώρα, αυτό που διαδίδεται, ότι δήθεν, κάποιος ασθενής, μόλις διάβασε την ανακοίνωση φώναξε δυνατά «δε μας πετράς λέω εγώ, ρε γιατρέ», είναι φήμη ανυπόστατη.

Κρίση!

2010-02-20T10:26:00.002+02:00

Πωλείται σιδερένιο τραπέζι, με επιφάνεια από κεραμικά πλακάκια ζωγραφισμένα στο χέρι και υπογεγραμμένα, αναπαριστώντα τη δίουρη γοργόνα, που ήταν και αδελφή του Μεγαλέξανδρου, σε τιμή ευκαιρίας 1.290 €. Πληροφορίες εντός.

Ιδιαίτερες πατρίδες

2010-01-10T09:42:00.016+02:00

γράφει ... ο Λαβουαζιέ της Πλάσης

Στη Λευκάδα, τελευταία, είναι της μόδας οι εκδρομές στις ιδιαίτερες πατρίδες επωνύμων Ελλήνων. Ο νεο-Λευκαδίτης μαθαίνει τις τέχνες (θέατρο, ποίηση κλπ) μέσα από εκδρομές. Κι αυτό είναι σωστό, γιατί αλλιώς είναι να διαβάζει κανείς από τη Βικιπαίδεια για τη Μαρίκα Κοτοπούλη κι αλλιώς να ζήσει από κοντά την ιδιαίτερη πατρίδα της. Οπωσδήποτε, πολλές φορές η εκδρομή δεν ξεκινά με αφορμή κάποιον ηθοποιό ή ποιητή, αλλά με κάποιον τόπο προορισμού, όμως αυτό δεν έχει σημασία, αφού κάθε τόπος διαθέτει τον ηθοποιό και τον ποιητή του, πλέον.

Από την όμορφη ταμπέλα που βρίσκεται στον Άι-Μνα (μαζί με ρίγανες, σύκα και βελονάκια), μαθαίνουμε ενδιαφέροντα πράγματα, όπως το ότι απ’ τον καιρό που πέθανε η Μαρίκα Κοτοπούλη το Τσεπέλοβο έπαψε να είναι ιδιαίτερη πατρίδα της (πράγματι, από την Βικιπαίδεια πληροφορούμαστε ότι γεννήθηκε στην Αθήνα). Επίσης μαθαίνουμε ότι το κόστος της εκδρομής εξαρτάται από το βάρος της πνευματικότητας του καλλιτέχνη. Έτσι η εκδρομή για την Κοτοπούλη κοστίζει 20€ (μάλλον χωρίς πρωινό), ενώ για τον Ρίτσο 65€ (με πρωινό). Αυτό που φαίνεται ότι δεν αλλάζει είναι η ώρα αναχώρησης (πάντα στις 7.00 πμ), αλλά το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για τελείως πλασματικό ραντεβού, από αυτά που έκλεινε ο Φαίδων Γεωργίτσης στις ταινίες. Εξ άλλου είναι γνωστό ότι πιο εύκολα βάζει κανείς τα μερμήγκια σε τριάδες παρά βρίσκει Λευκαδίτη συνεπή στο ραντεβού του.

Επίσης, πρέπει να πληροφορήσουμε το κοινό μας, ότι οι αριθμοί φαίνονται διατεταγμένοι ανά πεντάδες, δεν είναι ούτε κρυπτογραφικοί, ούτε αριθμοί πρωτοκόλλου, ούτε κωδικοί για ΑΤΜ τραπέζης, είναι πραγματικά τηλέφωνα. Τώρα, αν κανείς δεν ξέρει ποιόν να πάρει πρώτον ή δεύτερο, είναι άλλο θέμα. Εγώ συνήθως ξεκινάω από το τέλος προς την αρχή.

Τέλος οφείλουμε να ζητήσουμε συγνώμη που τσακίσαμε το φύλλο με την εκδρομή στον Γ. Ρίτσο, αλλά ο ρεπόρτερ μας κ. Χόλι Νότζουλ έπρεπε να αναδείξει ταυτόχρονα και την εκδρομή στην Μ. Κοτοπούλη. Στην αρχή είχαμε λάβει απόφαση να τον απολύσουμε, για αντιποίηση ταμπέλας, αλλά την τελευταία στιγμή μας αποκάλυψε κάτι που άλλαξε τον ρουν της αποφάσεώς μας. Υπήρξε, λέει, άνθρωπος εντόπιος, εγχώριος, ιθαγενής, ο οποίος έδωσε 30€ προκαταβολή, επιβιβάστηκε με τους άλλους εκδρομείς στα πούλμαν για τον Γ. Ρίτσο, έφτασε στον περί ου ο λόγος προορισμό, αλλά στην επιστροφή ούτε τον ξανάδαν, ούτε είχαν έκτοτες νέα του. Κι απ' ότι φαίνεται είχε κέρδος, γιατί η μισή εκδρομή του κόστισε φθηνότερα κατά 2,5€.