Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010
Τρία αδέλφια, τρία τζάκια, τρία τριάντα
Κυριακή, Νοεμβρίου 21, 2010 | 
Αναρτήθηκε από
Ξενοτ'κός
Δεν θα συμμεριστώ την άποψη μερικών προληπτικών, οι οποίοι πριν εκφράσουν οποιαδήποτε σκέψη και για να ξορκίσουν το κακό, μετράνε με τρόπο τις εννέα τρύπες του ανθρώπινου σώματος, ήτοι τα δύο μάτια, τα δύο ρουθούνια, το στόμα, τα δύο αυτιά, τον αφαλό και την, Θεέ μου σ’χώραμε, άποψη (εκ της ιστορικής φράσεως του επιθεωρητού Χάρυ Κάλλαχαν: «Well, opinions are like assholes. Everybody has one»). Κι επειδή δεν θα την συμμεριστώ, δια τούτο δεν είναι και ανακοινώσιμη (όπως λέμε νεκρώσιμη).
Αντίθετα αυτό που μπορώ με παρρησία να υποστηρίξω είναι τα λόγια του γέροντα Μακάριου της Όπτινας, ότι «ποτέ δεν είναι δυνατόν να πάρουν τα πράγματα καλύτερη εξέλιξη, παρά μόνον έτσι όπως το επιτρέπει ο Θεός μέσα στο έλεός Του».
Έτσι, περιδιαβαίνοντας ένα καλοκαιρινό απόγευμα, τα μικρά και μεγάλα στενά της παρ’ ελπίδαν (ή απροσδοκήτου) νήσου, έπεσα ντρίτα αγπανωθιός στο τρίπατο της φωτογραφίας. Στην αρχή το πέρασα για τεράστιο εκκλησιαστικό όργανο και σκέφτηκα πως θα είχε ξεμείνει από την εποχή της Αγγλοκρατίας. Τα εκκλησιαστικά όργανα όμως δεν βγάζουν καπνό και μάλιστα τριών διαφορετικών αποχρώσεων. Άρα επρόκειτο οριστικά για καμινάδες. Σε συνδυασμό μάλιστα με τα τρία παταμέντα, έφτασα γρήγορα στο ασφαλές συμπέρασμα ότι επρόκειτο για μια οικογενειακή ολιγοκατοικία, ήτοι τέσσερα αδέλφια τρία τζάκια, ή τρία αδέλφια κι οι γονείς με τη θεία στο ισόγειο, ή δύο αδέλφια, η μητέρα μόνη στον δεύτερο και ο νοικάρης καταγής.
Το γνωρίζουν ακόμα και οι πέτρες (και δεν χωρά καμιά αμφιβολία) πως η λειτουργία της καμινάδας βασίζεται στο λεγόμενο φαινόμενο της καμινάδας. Όταν το κάρβουνο, το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, το ξύλο, το οτιδήποτε, καεί σε έναν χώρο καύσης (φούρνο, τζάκι, λέβητα κουζίνα, σαλόνι) προκαλεί πνιχτό καπνό που λέγεται (προφανώς) καυσαέριο ή πυρκαγιά. Το καυσαέριο στον θάλαμο καύσης, είναι ασύγκριτα πιο ζεστό από τον ομότιμό του εξωτερικό αέρα και τελεσίδικα πιο αραιό από αυτόν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, η πίεση του αέρα όσο πλησιάζουμε στον θάλαμο να είναι χαμηλότερη από ότι στο ισοϋψές εξωτερικό περιβάλλον. Η διαφορά αυτή της πίεσης είναι η κινητήριος δύναμις που έλκει τον ζεστό αέρα στο περιβάλλον, ωθεί τον απαραίτητο για την φλόγα, φρέσκο, άκαυτο, αχρησιμοποίητο και πλούσιο σε οξυγόνο αέρα μέσα στον χώρο καύσης και ενίοτε επηρεάζει τις συνήθειες των νέων. Από την άλλη πάλι, η γνωστή λαϊκή μουσικολόγος κα Κ. Γαρμπή αναφέρει επί του ιδίου θέματος: «δεν αναγνώρισες ποτέ σου, τι σου πρόσφερα, δεν αναγνώρισες για σένανε τι έκανα, σαν το φουγάρο που μολύνει, την ατμόσφαιρα, έτσι με μόλυνες σιγά-σιγά, και πέθανα κι ούτε να σε δω, μη σε ξαναδώ ξανά μπροστά στα μάτια μου, ήταν η καρδιά σου πάντα θυμωμένη κι από μαύρη πέτρα καμωμένη, τσάμπα πήγαν τα όνειρα, τσάμπα κι οι θυσίες μου, δεν ανταποκρίθηκες ποτέ, στις προσδοκίες μου».
Αμέτρητα πρέπει να είναι τα τζάκια, παγκοσμίως, που καπνίζουν στο βωμό της ικανοποίησης μιας βιαστικής αστικής θέλησης. Τζάκια μοντέρνα, τζάκια οικολογικά, τζάκια βιοαιθανόλης, τζάκια αιθυλικής αλκοόλης, τζάκια με παρατσούκλια (Καυσόξυλας), τζάκια θερμικά με φουγάρα, τζάκια χωρίς ανοίγματα, τζάκια με μπαλκονόπορτες, τζάκια οπού τα μάτια τους θα κάψουνε καρδιές και στη φωτιά τους θα ψηθούν σιγανοπαπαδιές, τζάκια που ’χουν στο αίμα τους κομπίνες και λαδιές και άλλα που βουλιάζουνε στις αναπαραδιές.
Πίσω στο θέμα μας και εν συνεχεία των ηρωικών παραγράφων που προηγήθηκαν, θα λέγαμε ότι ενδεχομένως στη σοφίτα του οικήματος να συναντούσε κανείς τα ιδιαίτερα διαμερίσματα ενός μπάτλερ, από αυτούς που οι Άγγλοι έφεραν μαζί τους ως κατακτητές, αλλά ξέχασαν να πάρουν φεύγοντας. Πώς αλλιώς θα εξηγούσε κανείς την εσπευσμένη κι εκ του προχείρου διάνοιξη ενός παράθυρου σε τόσο ύψος; Όλες οι προσπάθειες που κάναμε να ανακαλύψουμε τον αλουμινά που τοποθέτησε το παράθυρο απέβησαν άκαρπες. Τα επτασφράγιστα μυστικά της αγχίνου νήσου, είναι όσα τα επτάνησα (επτά) και πράγματι σφραγισμένα. Σήμερα, βεβαίως, ο μπάτλερ δεν ζει ανάμεσά μας. Με τον σεισμό του 2003, λέγεται ότι βγήκε στο πρεβάζι και αγκάλιασε τις τρεις καμινάδες, σαν τις τρεις αδελφές του Τσέχωφ, για τον οποίον μάλιστα έτρεφε και ιδιαίτερη συμπάθεια. Κανείς, λέει, δεν μπορούσε να τον κατεβάσει, ούτε ακόμα αυτή ταύτη η πυροσβεστική. Στο τέλος ο ιδιοκτήτης αναγκάστηκε να φουλάρει και τα τρία τζάκια με καυσόξυλα (παρατσούκλια) και να πυρώσει τις τρεις καμινάδες, πριν αναγκάσει τον άτυχο μπάτλερ να βουτήξει, στο σημείο εκείνο του δρόμου, όπου λίγα λεπτά πριν οι πυροσβέστες είχαν αποσύρει το απλωμένο πανί διάσωσης. Και να φανταστεί κανείς, πως ο δύστυχος αυτός Άγγλος, παρότι ομιλούσε απταίστως την επτανησιακή διάλεκτο, δυσκολεύτηκε να βγει απ’ το παράθυρο, Κύριος οίδε γιατί!
Λέγεται επίσης ότι, ατρόμητος ο Έλλην στρατάρχης, κοίταξε κατάματα τον εισβολέα και με τα λίγα περσικά που ήξερε του είπε: «Μολών Λάβε!»
Τζον Λίτλκαπ
Ετικέτες
Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010
Ο 23ος τύπος του μαλάκα
Μέχρι τώρα ξέραμε τους 22 τύπους του μαλάκα:
1. Ο ορατός: κοίτα ένα μαλάκα
2. Ο τεφάλ: ξεκόλλα ρε μαλάκα
3. Ο σταθερός: έμεινε μαλάκας
4. Ο αδιόρθωτος: ε τον μαλάκα
5. Ο επώνυμος: έλα ρε Μαλάκα
6. Ο νυχτωμένος: ξύπνα μαλάκα
7. Ο χαμένος: που σε ρε μαλάκα;
8. Ο φευγάτος: την έκανε ο μαλάκας
9. Ο βαθμοφόρος: α, τον αρχιμαλάκα
10. Ο αμφίβολος: καλά μαλάκας είσαι;
11. Ο διττός: και πούστης και μαλάκας
12. Ο ευρεσιτέχνης: μαλάκας με πατέντα
13. Ο εμετικός: τα ξέρασε όλα ο μαλάκας
14. Ο καλοδεχούμενος: καλώς τον μαλάκα
15. Ο εξακριβωμένος: είναι τελικά μαλάκας
16. Ο επιρρεπής: μη γίνεσαι μαλάκας τώρα
17. Ο εκνευριστικός: άι γαμήσου ρε μαλάκα
18. Ο ανεκδιήγητος: μα πόσο μαλάκας να 'σαι!
19. Ο αργοκίνητος: άντε ρε μαλάκα, κουνήσου
20. Ο φαφλατάς: μιλάμε για πολύ χοντρομαλάκα
21. Ο επαναλαμβανόμενος: την είπε πάλι ο μαλάκας
22. Ο σωβινιστής: μαλάκας μπορεί να είμαι, πούστης όμως όχι!!
Τώρα εμφανίστηκε και ο 23ος τύπος του μαλάκα: ο μαλάκας ως επάγγελμα.
Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010
Η ονοματοθεσία των δρόμων
«Το περιπάτημα του πρώτου διαβάτου / του πρώτου πωλητού η ζωηρά κραυγή / το άνοιγμα των πρώτων παραθύρων, / της πρώτης θύρας ―είναι η ωδή, / ην έχουν την πρωίαν αι οδοί. / Τα βήματα του τελευταίου διαβάτου / του πωλητού του τελευταίου η κραυγή / το κλείσιμον θυρών και παραθύρων― / είναι της ελεγείας η αυδή, / ην έχουν την εσπέραν αι οδοί», έγραφε κάποτε ο συγχωρεμένος ο Καβάφης πριν οικονομήσει μερικές πλατείες και κάμποσους δρόμους με το όνομά του.
Εις τον αντίποδα κι ευτυχώς, για μας τους μεταξοσκώληκας της ελάσσονος κριτικής και ποίησης, η Λευκάδα λειτουργεί ως μουρόφυλλο και μας τρέφει αδιαλείπτως. Βεβαίως, κι εμείς με τη σειρά μας δεν είμαστε αχάριστοι, γι’ αυτό και της επιστρέφουμε το καλύτερο μετάξι, που μπορούμε να παράγουμε.
Με αφορμή, λοιπόν, το παραπάνω ποίημα του Καβάφη, το οποίον ―ειρήσθω εν παρόδω― ακούσαμε από μία πεντάχρονη μαθήτρια ιδιωτικού νηπιαγωγείου, επιφορτισμένη να το απαγγείλει από στήθους και απνευστί σε σχολική γιορτή, αποφασίσαμε να εντρυφήσουμε στην ονοματοθεσία των οδών του Ελιξιρίου των Επτανήσων.
Όλο το διαδίκτυο βοά και είναι, φυσικά, τοις πάσι γνωστόν ότι η επίσημη ονοματοθεσία των οδών (ή βαπτίσι τση ρούγας) γίνεται με απόφαση του εκάστοτε Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου, στον οποίον ανήκει. Τις περισσότερες φορές τα ονόματα αυτά έχουν σχέση με την ιστορία, την κουλτούρα, τις τοπικές ιδιαιτερότητες, ή τους επιφανείς ανθρώπους του Δήμου. Άλλες φορές, η απόφαση για την ονοματοθεσία ενός δρόμου λαμβάνεται από τους κατοίκους, μετά από σύντομη ανεπίσημη συνέλευση, όχι πάντα ειρηνικά κι αναίμακτα, όμως και πάλι απαιτείται η επικύρωση από το Δημοτικό Συμβούλιο για να πάρει επίσημη μορφή.
…του τελευταίου η κραυγή
Στη Λευκάδα, όμως, τα πράγματα λειτουργούν λίγο διαφορετικά. Εκεί, αίφνης, ένα κουτφό, ένα νιόφωτο, δυο κολλέοι, μια τριτζάνα συγγενείς, μια καρτάνα νεγότσιοι, μια πεντάρα οφιτσιάλοι, μια ντουζίνα νοτάριοι, ένας λόχος κλακαδόροι, σαράντα πέντε Γιάννηδες, εξήντα μαθητάδες, και βάλτου ρίγανη, συγκεντρώνονται ομού και κατά μόνας, συνομιλούν άπαντες προς όλους πυροβοληδόν και, στο τέλος, αποφασίζουν, ας πούμε, ότι όλοι οι δρόμοι που θα περιβάλλουν τη Βιβλιοθήκη θα λέγονται: «οδός Ροντογιάννη», μεν, όσες είναι παράλληλοι με τον δίαυλο, «πάροδος Ροντογιάννη», δε, όσες είναι κάθετες σ’ αυτόν.Όχι εις μνήμην αυτού του Ροντογιάννη, αλλά του άλλου.
Ανώνυμος, μάλιστα, ονοματοθέτης, ερωτηθείς με ποιο σκεπτικό οι συσκευθέντες κατέληξαν σ’ αυτήν την τελική επιλογή και έριξαν και τον κάνονα, απάντησε: «Α, μεδά! Ναίσκε! Ειν’ ολάκαιρο γκόλφι και με την έδ’κε!» (naturellement y il a c’ est oui même chose et ma venue). Με αυτόν τον τρόπο θέλησε να τονίσει την αμεσότητα στη λήψη των αποφάσεων και την ολυμπιακή ταχύτητα εκτέλεσής τους. Και πριν προλάβει να ψηθεί ένα τοστ, γράπωσε το σκούβλο, το ‘χωσε σ’ έναν κουβά με καραμπογιά και προχώρησε στο προκείμενο, γράφοντας το όνομα του σοκακιού με το χέρι.
Άλλες πάλι φορές, στην απίθανη περίπτωση που προκύψουν διαφωνίες ως προς το όνομα που θα λάβει το δρομάκι, συνήθως οι ανάδοχοι λύνουν τις διαφορές τους πολιτισμένα, ακολουθώντας τον γνωστό αλάθητο δρόμο: όποιος έχει το ισχυρότερο μέσον στο Δημοτικό Συμβούλιο στέφεται νικητής. Όταν όμως πέσουμε στην περίπτωση, που ο αγών διεξάγεται μεταξύ ισάξιων ογκόλιθων της κοινωνικής ζωής, τότε ο πόλεμος είναι πολυετής και αμείλικτος.
Με αμείωτη ένταση κάθε δεύτερο βράδυ επί οκτώ χρόνια, ομάδες υποστηρικτών της μιας οικογένειας, άλλαζαν το όνομα του δρόμου, που ήδη είχαν δώσει οι υποστηρικτές της άλλης το προηγούμενο.
Δεν έχουν σωθεί πολλά ευρήματα τέτοιων ανελέητων πολέμων, που έχουν κατά καιρούς δοθεί, για την ονοματοθεσία των οδών, αλλά η διπλανή φωτογραφία είναι πολύ χαρακτηριστική και απεικονίζει μία απ’ τις πιο σκληρές μάχες, αυτή μεταξύ των Φιλιππαίων και των Κατωπόδηδων. Η διένεξή τους κράτησε από το 1959 έως το 1967, χωρίς να επικρατήσει καμιά από τις δύο οικογένειες. Στη διάρκεια αυτής της οκταετίας ολόκληρος στρατός από συνεργεία, ταμπελοποιών, μπογιατζήδων, λαογράφων, φυσιοδιφών, τοκιστών, σουλατσαδόρων, προσπάθησαν να επιβάλλουν τη γνώμη τους πάνω σε μια λαμαρίνα 30 x 50 εκατοστά. Στο τέλος, όταν επικράτησε η απελπισία, που είναι η χειρότερη απ’ όλες τις αμαρτίες, όπως έλεγε κι ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, λόγω της μεγάλης μπαμπλωνίας που έγινε, η διένεξη τερματίστηκε ισόπαλη.
Αργότερα, για να σταματήσουν οι φιλονικίες, οι τοπικές αρχές έλαβαν μια πολύ σπουδαία απόφαση: να εκχωρήσουν σε όλες τις φημισμένες οικογένειες τα στρατόνια, τις γουλάδες, τις λίνιες και τα κόρσα, να τα διαχειριστούν κατά πως βούλεται η καθεμιά. Όμως με τον καιρό, απεδείχθη ότι εκάστη οικογένεια δεν αναδείκνυε απαραίτητα μόνον έναν ήρωα, ή έναν ευεργέτη, ή τέλος πάντων ένα διάσημο μέλος. Οι επώνυμοι, πλέον, αναφύονταν σαν τα μανιτάρια, κι εξαιτίας του γεγονότος πως η πέραν του αύριο νήσος (ή νήσος του μεθαύριο), είναι μικρά, στο τέλος δεν υπήρχε ικανός αριθμός δρόμων για να τους τιμήσουν. Έτσι, χάριν οικονομίας, αποφασίστηκε να δοθεί μία ρούγα σε κάθε οικογένεια κι εκείνη με τη σειρά της να τη διαχειριστεί ως ήθελε.
Προϊόντος του πανδαμάτορος χρόνου ο ανταγωνισμός θρονιάστηκε μέσα στις ίδιες τις οικογένειες. Αδερφή πολέμαγε αδερφό και ξάδερφος ανίψι / κι ο μαθουσάλας ο παππούς σιωπούσε απ’ το κακό του! Κι έτσι δεν άργησε να ‘ρθει η αποφράδα στιγμή, που επετεύχθη ο ιστορικός συμβιβασμός, σύμφωνα με τον οποίον αι οδοί μετέβαλλον την ονομασίαν των άπαξ της εβδομάδος.
πολλοί οι ήρωες λίγοι οι δρόμοι
Ακόμα χειρότερα έγιναν τα πράγματα από την ώρα που ορισμένες οικογένειες ξέπεσαν και η οικονομική τους κατάσταση δεν τους επέτρεπε να παραγγέλλουν ολόκληρη ταμπέλα κι έτσι αρκούνταν να αλλάζουν μόνον το αρχικό γράμμα του ονόματος, αφού ούτως ή άλλως όλοι είχαν το ίδιο επίθετο. Στην πλαϊνή φωτογραφία μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι ο δρόμος διένυε την περίοδο προς τιμήν του αρματολού Γεωργίου Βαρνακιώτη. Οπωσδήποτε, μεμονωμένα επεισόδια δεν σταμάτησαν να συμβαίνουν κατά καιρούς, κυρίως ως προς την καπήλευση των αρχικών γραμμάτων. Τοιουτοτρόπως, Γεώργιος κατηγορούσε Γρηγόριο και Γεράσιμος Γεννάδιο κι ούτω καθεξής, αλλά χωρίς βλάβη της γενικότητος, που ‘λεγε κι ο μαθηματικός μας.
Το όνομά του αναρτάται στους δρόμους την 32η εβδομάδα, την τελευταία δηλαδή πριν το δεκαπενταύγουστο. Άραγε ποιος Βαρνακιώτης αναρτάται την 44η που ‘ναι βδομάδα εκλογώνΤέλος πολλά λέγονταν για ορισμένους, οι οποίοι έδιναν το όνομά τους σε σοκάκια, κυρίως τυφλά ή συνδετικά δύο παραλλήλων, τα οποία τους οδηγούσαν ίσια στο σπίτι τους, για να μην χάνονται οι ίδιοι όταν γυρνούσαν στουπί ή οι φίλοι τους όταν έρχονταν πατάγια, αλλά άμα δεν έχεις αποδείξεις...
Στον επίλογο αυτού του σύντομου και περιεκτικού άρθρου θα σημειώσουμε κι άλλα πράγματα, λίγα όμως. Εν πρώτοις (και τελευταίοις), ανακύπτουν ορισμένες απορίες, σχετικά με το αν έχει κανείς αναρωτηθεί πόσες οδοί λοχαγών υπάρχουν στην πόλη; Από την άλλη πάλι, η οδός Ενάτης Μεραρχίας σε ποια πόλη μπορεί να βρίσκεται; Η οδός Φιλοσόφων οδηγεί στην απάντηση του ερωτήματος «ποιο είναι το νόημα της ζωής;» Επειδή ο Ντοστογιέφσκι πίστευε ότι η ζωή είναι πιο σημαντική από το νόημά της, μήπως μία οδός προς τιμήν του, πρέπει να οδεύει αντίθετα από την οδό Φιλοσόφων (προς το Καλλιγόνι, ας πούμε); Αφού το Ακρωτήρι της καλής Ελπίδας αποδεδειγμένα εξευμενίζει τις φουρτούνες, γιατί δεν υπάρχει Λεωφόρος Σεισμών στη Λευκάδα; Τώρα που αποδείχτηκε ότι η ομηρική Ιθάκη είναι ίδια με τη σημερινή Ιθάκη, μήπως πρέπει να αλλάξουμε όνομα σε όλες τις οδούς Δαίρπφελδ; Δύο άνθρωποι που έχουν στο όνομά τους παράλληλες οδούς μπορούν να έχουν και παράλληλους βίους; Κάποιος που διαθέτει σούπερ μάρκετ μπορεί να έχει και δρόμο στο όνομά του; Αφ’ ότου εναυάγησα ευπλοώ ή είναι μύθος; Είναι τυχαίο το ότι δεν υπάρχει οδός Λέσβου σ’ ολόκληρη τη Λευκάδα; Η οδός Λευκάδος-Καλλιγονίου γιατί δε ονομάζεται Λευκάδος-ΚΤΕΛ;
Ε, ρε Παναγία μου απορίες που ‘χω!
Τζον Λιτλκαπ
Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010
Αναγνώστες
Εντύπωση έχει προκαλέσει ο Σύλλογός μας σ' όλον τον πολιτισμένο κόσμο
Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010
Το ανθηρόστομο της ΕΡΓΟΜΕΤΑΛ
Η ΕΡΓΟΜΕΤΑΛ υπήρξε μία ανθούσα βιοτεχνία τη δεκαετία του 70, η οποία δραστηριοποιούνταν στην περιοχή του Βοτανικού, πίσω από το εργοστάσιο της ΕΤΜΑ, με αντικείμενο την κατασκευή των μεταλλικών γραφείων και των φωριαμών με τα οποία ήταν εξοπλισμένο όλο το Ελληνικό Δημόσιο. Η εταιρεία σήμερα δεν υπάρχει, τα δε προϊόντα της σιγά-σιγά απολύονται από τους οργανισμούς του Δημοσίου, λόγω της κατάργησης της μονιμότητας (εις τα έπιπλα).
Όθεν παρατηρείται το εξής: Όπως στον κόσμο των εμψύχων, ένα ποσοστό των απολυμένων, απόκληρων και αποκλεισμένων από το κοινωνικό σύνολο καταλήγει να αποκτά παραβατική συμπεριφορά, έτσι και στον κόσμο των αψύχων μεταλλικών γραφείων το ίδιο ποσοστό διαβαίνει τις σκοτεινές πύλες της βιαιότητος, της αυθαιρέτου καταλήψεως κοινοχρήστων χώρων και εν γένει της λεγομένης ανθηροστομίας.
Τζον Λίτλκαπ
Με τον Θανάση στο Βλυχό
Άσπρη βαρκούλα του ψαρά
γιατί είσαι στολισμένη;
-Με στόλισε η μάνα μου
στη μαύρη γη με στέλνει.
Μη με πλακώνεις ουρανέ,
μη με σκεπάζεις χώμα
γιατί εγώ τα νιάτα μου
δεν χάρηκα ακόμα.
γιατί είσαι στολισμένη;
-Με στόλισε η μάνα μου
στη μαύρη γη με στέλνει.
Μη με πλακώνεις ουρανέ,
μη με σκεπάζεις χώμα
γιατί εγώ τα νιάτα μου
δεν χάρηκα ακόμα.
Εξήντα μπύρες ήπια εγώ
κι εξήντα ο Θανάσης
κι από τους δυό μας άραγε
ποιόνα να πρωτομάσεις;
ποιόνα να πρωτομάσεις;
κανείς μας δεν εμπόραγε
ν' ανέβει το μαδέρι,
και στο καΐκι για να μπει
πως θα τα καταφέρει.
Κι αφού ν' ανέβω αδύνατον
είδα και αποείδα,
με τις κασόνες έφτιαξα
ωραία αναβαθμίδα.
Το σαπούνι
Με υπερηφάνεια δημοσιεύουμε σήμερα το νέο εικαστικό δημιούργημα του επιφανούς μέλους του συλλόγου μας κ.κ. GAΨ με θέμα "Το απλανές βλέμμα του κουλού μπακάλη που ετοιμάζεται να καπνίσει".
Εμείς από την πλευρά μας δεν έχουμε παρά να του ευχηθούμε έμπνευση και μακροημέρευση. Όποιος απ' τους φίλους επιθυμεί να επικοινωνήσει με τον καλλιτέχνη, ας μας δώσει τη διεύθυνσή του να του στείλουμε ένα σαπούνι να πλένεται να μας θυμάται.
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
Και πάλι στο συνεργείο...
Παρ’ όλη την καλή του διάθεση ο ιδιοκτήτης δεν κατόρθωσε να προσκομίσει ολόκληρο το αυτοκίνητο στο φανοποιείο προς επιδιόρθωση των πολλαπλών τρακαρισμάτων που έφερε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
