Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009
Ζαμέ ντε λα βι!
Πέμπτη, Ιουνίου 11, 2009 | 
Αναρτήθηκε από
Ξενοτ'κός
Η σταυρωμένη πέτρα του αετού πίνακας του νου μου, έλεγε ο ποιητής.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε σε πόσο απελπιστική κατάσταση έχουν περιέλθει τα μέλη του Συλλόγου μας.
Δεν φτάνει που μας έχουν εγκλωβίσει στη Φλοτερούπολη, έχουν το θράσος να μας κοροϊδεύουν κι από πάνω.
Όπως μπορείτε και σεις να δείτε, ιθαγενείς κλακαδόροι τύπωσαν και διένειμαν σ’ όλο το νησί, φέιγ βολάν με συκοφαντικό υλικό, που να τους βουλώσει ο δίαυλος και να πηγαίνουν στο Μεγανήσι περπατώντας.
Έκαναν ότι δήθεν ιδρύθηκε Σύλλογος Νοικοκυραίων Λευκάδος και ότι όλες οι Λευκαδίτισσες, που αξιώθηκαν να παντρευτούν δικούς μας, συνεπικουρούμενες κι από τις μανάδες τους, μας δίνουν την άδεια, λέει, να τσιλιμπουρδήσουμε.
Μπα που να τους καταρρεύσει ο πόντες και να πηδάνε τη μακριά γαϊδούρα για περάσουν απέναντι! Μπα που να θεριέψουν τα φύκια στη λιμνοθάλασσα σα μασχαλότριχες! Μπα που να τους προσγειωθεί το υδροπλάνο στη μπανιέρα! Μπα που να τους κλείσει ο Ρεγάντος! Μπα που να τους μπαζώσει το Σκορπιό ο Τιερί Ρουσέλ! Μπα που να μη τους ξαναστεγνώσει το σαλάμι αέρος!
Αλλά δε βαριέσαι, γέλασε η κατσίκα, που φάνηκε της προβατίνας ο κώλος, λέγαν οι παλιοί.
Ετικέτες
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009
Ω!
Ω, της Λευκάδος Θυρεέ,
Βιβλία, Στέμμα, Ασπίδα,
από Λευκάτα ίσαμ’ εδώ
Τρίτη 9 Ιουνίου 2009
Τσ, τσ, τσ, τουρίστες!
Νομίζουμε ότι έφτασε η στιγμή να αποτυπώσουμε τους χαρακτήρες των σύγχρονων Αθηναίων τουριστών, που επισκέπτονται τη Λευκάδα, σύμφωνα με όσα γράφουν στα διάφορα blogs του διαδικτύου.
Ο αφελής
Ψαχνω για δωματιο στη Λευκαδα μεχρι 50 ευρω περιπου…
Απλα να ειναι καθαρο και να εχει τα στανταρ πραγματα που εχει καθε δωματιο.
Για Αυγουστο...
Αν ξερει καποιος και μπορει να μου πει κανα τηλεφωνο να το ψαξω θα ειμαι υποχρεος.
Ευχαριστω εκ των προτερων.
Ο ανυποψίαστος
Εκλεισα ξενοδοχείο για Λευκάδα σήμερα, το όνομα αυτού...: NIRIKOS.
Έχετε ακούσει τίποτα για αυτο;
Θα πάω με τον κολλητό μου, και ΔΕΝ θα πάρουμε αυτοκίνητο κτλ μαζί…
Η συγκοινωνία είναι καλή στο νησί...;
Πόση περίπου ώρα είναι το Πόρτο Κατσίκι από την πόλη..;
Ευχαριστώ προκαταβολικά για τις απαντήσεις σας.
Η φύση, παιδιά, ποτέ δεν κάνει λάθος, απλώς πειραματίζεται.
Χ.Ψ.Α.
Ένα μεσημέρι του περασμένου Αυγούστου, ο κ. Σπύρος, γνωστός Λευκαδίτης της διασποράς, επιστρέφοντας με την παρέα του από τον Άγιο Νικήτα, είχε τη φαεινή ιδέα να κάτσουν για φαΐ στους σε μια ταβέρνα στους Τσουκαλάδες.
Αφού τακτοποιήθηκαν, ήρθε ο ιδιοκτήτης να πάρει παραγγελία. Βλέποντας ο κ. Σπύρος στον κατάλογο το όνομα του αγορανομικού υπεύθυνου, τον ρώτησε: «Εσείς είστε ο ιδιοκτήτης;» Όταν πήρε καταφατική απάντηση τον ξαναρώτησε αν έχει καμιά συγγένεια με τον Τζίμη τον Ροντογιάννη. Ο καταστηματάρχης του απάντησε αρνητικά, όμως μια μικρή σπίθα φάνηκε να περνά από το βλέμμα του.
Ο κ. Σπύρος, περιχαρής που για άλλη μια φορά έθεσε τις βάσεις για μια γόνιμη γενεαλογική συζήτηση, συνέχισε: «Ξέρεις… τον Τζίμη τον Ροντογιάννη, μωρέ, του Ζέπου…». «Όχι», απάντησε κοφτά ο ταβερνιάρης, ο οποίος είχε ως πρώτη προτεραιότητα να γράψει την παραγγελία. Ο κ. Σπύρος, όμως, δεν ήταν αποφασισμένος να δώσει τέλος στον διάλογο κι έτσι απτόητος επέμεινε: «…που έχει την αυτή… τη Ροντογιάννη στην Αγία Παρασκευή;» «Όχι», επανέλαβε ο δυστυχής καταστηματάρχης, που άρχισε να εκνευρίζεται, επειδή δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί για να καταγράψει τα κυρίως πιάτα που κατά ριπάς παράγγελναν τα λοιπά γυναικόπαιδα φωνάζοντας ταυτόχρονα όλοι μαζί.
Μετά από παύση λίγων δευτερολέπτων, για την ανασύνταξη των δυνάμεών του, ο κ. Σπύρος επανέκαμψε: «Από ποιο Ροντογιαννέικο είσαι, μωρέ; Μπας κι είσαι απ’ το σόι του Πάνου του Ροντογιάννη, του Γιώργου ή του Στάθη του Ροντογιάννη. Αλλά τι λέω, αυτοί έμεναν μέσα στη Λευκάδα. Εσύ από δω είσαι, απ’ τους Τσουκαλάδες;» «Ναι», του απάντησε λακωνικά ο άλλος, που συνέχιζε να γράφει στο τεφτέρι του σαλάτες και πατάτες. «Τον Νώντα τον Ροντογιάννη τον ξέρεις;» επανήλθε ο κ. Σπύρος. «Ποιόν Νώντα», ενδιαφέρθηκε προς στιγμήν ο ταβερνιάρης. «Που ’ταν με τον Άγγελο τον Ροντογιάννη ξαδέρφια». «Όχι», τον διέκοψε ο ταβερνιάρης, «εγώ ήξερα τον Ναπολέων!»
Όσο προχωρούσε η ώρα και εξαντλούνταν οι Ροντογιάννηδες από τη βάση δεδομένων του, τον κ. Σπύρο τον έζωναν τα φίδια. Για να αρθεί το αδιέξοδο προσπάθησε να προσεγγίσει το αντικείμενο από άλλη οδό. «Και δε μπορεί… Δεν είσαι και πολύ μικρότερός μου… Του πόσο είσαι; Εγώ είμαι του ’56», ρώτησε. «Του 1959 γεννηθείς», απάντησε ο μαγαζάτορας, έχοντας το θολό βλέμμα της αδράνειας. «Δε σου είπα! Σχεδόν συνομίληκοι. Κατέβαινες καθόλου Λευκάδα;» ρώτησε ο κ. Σπύρος. «Πως αμέ!», απάντησε ο άλλος με βελτιωμένη πλέον διάθεση αφού η παραγγελία είχε ολοκληρωθεί, «Ποιανού είσαι συ, μωρέ;» Επιτέλους τον είχε φέρει στα νερά του! Το άτομο αντέδρασε!
«Τον μπάρμπα-Αντρέα τον θυμάσαι; Που ’χε τα γλυκά στο στενό του Ρεγάντου», ρώτησε ο κ. Σπύρος. «Ναι», ήρθε η απάντηση αλλά το βλέμμα ήταν διερευνητικό. «Ε, απέναντι είχε το μαγαζάκι του ο πατέρας μου!» τον βοήθησε ο κ. Σπύρος που είχε αρχίσει να απελπίζεται ότι το αδιέξοδο είναι πολύ κοντά πλέον. Ο άλλος σιωπούσε, αλλά χωρίς να του έχει φύγει η ελπίδα από το βλέμμα. Ελπίδα, ότι δεν μπορεί, πολύ σύντομα θα θυμηθεί. «Τον Πολυνίκη τον θυμάσαι;» συνέχισε την προσπάθεια ο κ. Σπύρος, «Που ήταν ίδια σειρά και πολύ φίλοι με τον Αντώνη τον Καρνάγιο;»
Εκεί ακριβώς το μάτι του ταβερνιάρη άστραψε! Το πρόσωπό του φωτίστηκε και ένα βαθύ χαμόγελο απλώθηκε απ’ το ένα αυτί στο άλλο. Η αρχική σπίθα ξανάκανε την εμφάνισή της στο ύφος του. Και τότε γυρίζει και με περισσή αυτοπεποίθηση λέει στον κ. Σπύρο, που τον είχε φάει η αγωνία: «Μωρέ, δε μου λες, Λευκαδίτης είσαι;»
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2009
The Work Makes The Men
Lyrics: Lefteris Papadopoulos
Music: Manos Loizos
The falsified passport,
Like your counterfeit heart,
Hardly heart
Don’t hardly beat the beads,
The work makes the men,
The skeleton building, the mortar board, the trowel.
Devastation, life and home,
From your habits hooligan, Habits that you measure the cunning
With insults
Don’t hardly beat the dice
Those who are lads,
Spend their life in the scaffoldings.
Κυριακή 7 Ιουνίου 2009
Πριν το ασυμβίβαστο
Χωρατά της εποχής κατά την οποία δεν ίσχυε το «ασυμβίβαστο». Τότε που ο χωρατατζής μπορούσε να ‘ναι ταυτόχρονα και δήμαρχος.
Πέμπτη 4 Ιουνίου 2009
Θα επανέλθουμε (αν το θυμηθούμε)
Ήρθε στο φως της δημοσιότητας η Ιστορική Πραγματεία του Καθηγητή Κ. Χόπφ.
Λεπτομέρειες αναμένονται.
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2009
Η εφηβεία (μπορεί να φαίνεται αλλά) δεν είναι ασθένεια!
Στο τέλος του 2009 αναμένεται να βγει στις αίθουσες η νέα ταινία του Σ. Κούρο-Σάββα Το Θερμόμετρο.
Στη νέα του ταινία ο διάσημος σκηνοθέτης ασχολείται με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας οικογενειάρχης μεσήλικας, όταν τυχαίνει να παραθερίσει με τέσσερις έφηβους στην ίδια πολυκατοικία σε μια επαρχιακή λουτρόπολη της δυτικής Ελλάδας.
Οι τέσσερις δεκαεφτάρηδες, μέλη του ερασιτεχνικού ροκ συγκροτήματος Μάμας Μπόις, των οποίων οι γονείς λείπουν για διάφορους λόγους (άλλοι για δουλειά, άλλοι σε διακοπές και άλλοι δεν ξέρω εγώ τι), αποφασίζουν να συγκατοικήσουν για ένα μήνα, ώστε να διευκολυνθούν στην ηχογράφηση του πρώτου τους άλμπουμ.
Ένα μεσημέρι όμως, ο μεσήλικας καλείται να αντιμετωπίσει ένα έκτακτο περιστατικό, που θα τον κάνει να αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις του. Ο ένας από τους τέσσερις νέους, που ταλαιπωρείται από μία ίωση, αποφασίζει να βάλει θερμόμετρο, γιατί νοιώθει κρυάδες και η μητέρα του υποψιάζεται πως έχει πυρετό. Οι φίλοι του αμίλητοι του συμπαραστέκονται παίζοντας Play Station ΙΙΙ, ενώ οι πρόβες έχουν διακοπεί λόγω ανωτέρας βίας.
Την κρίσιμη στιγμή το θερμόμετρο πέφτει από τα χέρια τού μικρού ήρωά μας, σπάει, και ο υδράργυρος απλώνεται χυμένος σε μικρές μπίλιες σ’ όλο το πάτωμα του διαμερίσματος. Ο νέος τηλεφωνεί στη μητέρα του για το συμβάν και αυτή έντρομη ζητά, με τη σειρά της, μέσω τηλεφώνου τη βοήθεια του μεσήλικα, φοβούμενη μήπως ο γιός της έλθει σε επαφή με τον υδράργυρο.
Ο πενηντάχρονος κύριος, εφοδιασμένος με ηλεκτρική σκούπα, ανταποκρίνεται άμεσα στις εκκλήσεις της μητέρας, ανησυχώντας κι αυτός για τους κινδύνους που εγκυμονεί η ανωριμότητα των νέων. Όταν όμως φτάνει στο διαμέρισμα το θέαμα που θα αντικρύσει θα τον κάνει να αναθεωρήσει τις απόψεις του για την ικανότητα των εφήβων να αντιμετωπίσουν έκτακτες καταστάσεις.
Οι τέσσερις νέοι, ψύχραιμοι όσο ποτέ, επιδεικνύοντας ιώβεια υπομονή, συνεχίζουν να παίζουν το παιχνίδι τους απτόητοι, έχοντας όμως τώρα πλέον ανεβασμένα τα πόδια τους στον καναπέ, ώστε να αποφύγουν οποιαδήποτε επαφή με τα υδραργυρικά σφαιρίδια. Οι έφηβοι ανατρέπουν τα δεδομένα και δείχνουν αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουν ακόμα και ποντίκι, ή σαρανταποδαρούσα (ό,τι τύχει πρώτο).
Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Τζον Λίτλκαπ στο ρόλο του μεσήλικα και οι ομογενείς Σπάιρους Φάιτδεμεν, Απ Ανχαίαρ, Μπίλι Ινκρέτα και Άλεξ Ζουστίνιαν στους ρόλους των εφήβων. Τέλος στον ρόλο της θείας του ασθενούς η κ. Χέρμιν Πριστλάιφ.
(Σημείωση του συντάκτου: το θερμόμετρο της φωτογραφίας δεν φέρει -fairy- υδράργυρο)
Τρίτη 2 Ιουνίου 2009
Ανπλέιμπλ Λόκαλς
Είναι άπαιχτοι οι ιθαγενείς (ανπλέιμπλ λόκαλς) της Νήσου του Μαντολάτου. Εκτός από τας φακάς (ωρέ δεν μας φακάς, λέω ’γω), μέχρι πριν λίγα χρόνια, μπορούσε κανείς να απολαύσει και τη βραδιά της Βαρκαρόλας.
Δυστυχώς όμως, για τους πολύπαθους κατοίκους αυτής της Χώρας, η βάρκα της Βαρκαρόλας δεν άντεξε άλλο και την έκανε εις Κύριον!
Το εν λόγω σκάφος φημολογείται ότι έπασχε από φυματίωση και χρόνο με το χρόνο έλιωνε. Κανένας γιατρός δεν την είχε εξετάσει, κανένας συγγενής δεν της έδωσε την παραμικρή σημασία! Όταν όμως καταστράφηκε οριστικά και αμετάκλητα, τότε συνειδητοποίησαν όλοι ότι είναι αδύνατον να βρεθεί άλλο σκαρί τόσο μεγάλο, που να χωράει όλη τη χορωδία και τους προύχοντες της πόλης ταυτόχρονα.
Γι’ αυτό, οι αρχές του τόπου αποφάσισαν να εκδικηθούν τη χτικιάρα βάρκα, αναστέλλοντας το καλοκαιρινό έθιμο της Βαρκαρόλας, μέχρι, η τελευταία, να επιδείξει μεταμέλεια και να αναστηθεί.
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2009
Η έξοδος των ρυζόγαλων
Τι ώρα να βγαίνουν τα ρυζόγαλα στη Λευκάδα άραγε;
Συναντήσαμε τον κ. Κ. Σ. ένα πρωινό του περασμένου Αυγούστου, στις 9:00 πμ, λιωμένο απ’ τη ζέστη, ασθμαίνοντα και αρκετά εκνευρισμένο, έξω απ’ το Μοναστήρι του Καρφάκη στον Αϊ Μ’να. Σε ερώτησή μας τι κάνει, μιας και σπάνια κατεβαίνει στην πόλη, μας απάντησε:
« Τους π…δες! Τι ώρα βγάζουν τα ρυζόγαλα, ήθελα να ’ξερα; Κατέβηκα πρωί-πρωί γιατί ήθελα να πάρω κάνα δυο φρέσκα για τα παιδιά και μου απάντησαν ότι δεν έχουν βγάλει ακόμα. Οι τεμπέληδες! Τους λέω, ωραία, πότε να περάσω; Και μου απάντησαν ελάτε σε κανένα τεσσάρι ώρες! Να περιμένω, δηλαδή, μέσα στη ζέστη μέχρι τις μία το μεσημέρι, για δύο ρυζόγαλα. Ακούς τους π…δες;»
Και απαντούμε: τα ρυζόγαλα στη Λευκάδα βγαίνουν στις 13:00 μμ. Αυτό συμβαίνει γιατί οι Λευκαδίτες δεν τα τρώνε για πρωινό, αλλά τα φτιάχνουν νωρίς το μεσημέρι, γιατί τα παίρνουν ως βραδινό. Δυστυχώς, αυτά συμβαίνουν, όταν οι κάτοικοι της υπαίθρου απομακρύνονται απ’ τις συνήθειες του τόπου τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
