Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010
Το είναι και το φαίνεσθαι
Τετάρτη, Αυγούστου 04, 2010 | 
Αναρτήθηκε από
Ξενοτ'κός
Εάν η εικόνα είχε και ήχο θα ολοκληρωνόταν ο σουρεαλισμός της.
Το χωνί του Μουσείου του Φωνόγραφου —πριν μεταφερθεί— έπαιζε μυστηριωδώς μόνο του. (Κάτω από το τραπεζομαντηλάκι υπήρχε ραδιόφωνο).
Το κλιματιστικό με την αποχέτευσή του. (Η ταγκιά του μάστορα είναι ότι ποτέ το σωληνάκι της αποχέτευσης δεν φτάνει μέχρι το έδαφος, πάντα χρειάζεται μία τσόντα).
Τα καλώδια μακαρόνια με ένα κομματάκι κρέας ο πίνακας. (Σ’ όλα τα στενά της Λευκάδας μπορεί κανείς να παρατηρήσει μακαρονάδες καλωδίων της ΔΕΗ ή του ΟΤΕ)
Και τέλος η ονοματοδοσία των δρόμων. (Επ’ αυτού όμως θα επανέλθουμε).
Ετικέτες
Τρίτη 3 Αυγούστου 2010
Έρως ανίκατε μάχαν
Λαλήσας ξεν’τικός ερωτευάμενος! Το ότι είναι ξεν’τικός φαίνεται από το γεγονός ότι μόνο η καρδιά του θα είναι μαζί της. Ο υπόλοιπος…
Ο ημιτέλειος
Η γνωστή ιστορία, αναφορικά με τη συνέπεια των μαστόρων της Λευκάδας, κρατάει από παλιά. Εδώ βλέπετε την αρχή και το τέλος της οικοδομής του κ. Βρακατσέλλου το 1934, τότε που ο Μπομπ ο μάστορας λεγόταν ακόμα Χαραλάμπης. Ο ταλαίπωρος ιδιοκτήτης έλαβε υπόσχεση απ’ τον εν λόγω καλλιτέχνη ότι θα έλθει τη Δευτέρα να ολοκληρώσει τον μαντρότοιχο. Ο κ. Βρακατσέλλος ήταν πολύ υπομονετικός άνθρωπος, αλλά δεν ήταν το ίδιο υπομονετικός κι ο Χάρος. Έτσι, το έργο της περίφραξης δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η συμπαθής πλην τραγική ιστορία του άτυχου κ. Βρακατσέλλου πέρασε από στόμα σε στόμα, έγινε δημοτικό τραγούδι και διαδόθηκε σ’ όλη τη χώρα. Ακόμα και σήμερα, αν κάποιος διαβεί τον ελαιώνα τις μέρες που φυσάει ο μαΐστρος, θα ακούσει το θρόισμα των ελαιόδεντρων να σιγοτραγουδά:
Περ’βόλι μου σε όργωσα, σ’ έχω φρεζαρισμένο
και χαμομήλια σ’ έστρωσα, μαργαριταροσπαρμένο,
τριγύρω σόφτιαξα βραγιές κι ολάνθιστες αλτάνες
να σε ζηλεύουν λεμονιές, μα και οι ματζουράνες,
αύριο μαθές να σε χαρώ κι ακόμα το Σαββάτο
την Κυριακή σ' αφήνω γεια, γλυκό μου ζαχαράτο.
Κουνιέται το γαρούφαλο, κουνιέται και τ’ ασήμι,
κουνιέται κι η καρδούλα μου σε μια κλωνά μπρισίμι.
Γεια σας χαρά σας κυρ-γιατροί, μ’ όλους τους μαθητάδες
χτίστες, μαστόροι, υδραυλικοί κι απλοί πραγματευτάδες,
αν σφίγγουν οι τανάλιες σας και κόβουν τα σκεπάρνια
εγένηκα ρεντίκολο σε όλα τα Βαρδάνια,
‘τι ‘ταν ο μάστορας λειψός και δεν τα καταφέρνει
με φήμη εμπορευάμενου και τύχη ειμαρμένη.
Κουνιέται η δόλια η αχλαδιά, πνίγεται το κουνέλι,
πεθαίνει κι η καρδούλα μου κι ας μην το πολυθέλει.
Στη σύγχρονη τεχνική ορολογία, ο μάστορας που κάνει ημιτελείς κατασκευές λέγεται ημιτέλειος. Επειδή δε, στο επάγγελμα αυτό δεν υπάρχει τέλειος, τότε ο καλύτερος μάστορας θεωρείται ο Λευκαδίτης γιατί είναι ο αμέσως επόμενος. Παρότι η δύναμη της λογικής είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη του βαρούλκου που ανεβάζει λάσπη, εντούτοις η τελειότητα των μέσων και η σύγχυση των στόχων φαίνεται να είναι αντιστρόφως ανάλογα. Κι αυτό ήταν που έκανε τον Κώστα Χατζηχρήστο να οδηγηθεί στο συμπέρασμα πως όλα στον κόσμο είναι χάρτινα, εκτός απ' το χαρτί που είναι από ξύλο.
Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010
Δια τον φόβον των κατασκόπων
Στα παλιά τα χρόνια, κυρίως στην περίοδο του ψυχρού πολέμου, την αρίθμηση των δρόμων είχε αναλάβει ο στρατός, ο οποίος χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της παραπλάνησης, τύπωνε και κόλλαγε ταμπελάκια αφειδώς, ώστε να δημιουργούνται συνθήκες αστάθειας στις διευθύνσεις των σπιτιών.
Θα λειτουργούσε άραγε το ίδιο ικανοποιητικά η αντικατασκοπεία αν αντί για αριθμούς βάζανε γλωσσοδέτες, όπως π.χ. πίτα σπανακόπιτα, σπανακολαδοφρα-γκοσυκοπαντζαροκολοκυθόπιτα;
Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
Εκεί που ο σκύλος έκοψε ταχύτητα
Το Κυνόσαργες ήταν κατά σειρά το τρίτο σπουδαιότερο γυμνάσιο της αρχαίας Αθήνας. Σ’ αυτό φοιτούσαν μαθητές οι οποίοι ήσαν νόθοι. Ονομάσθηκε έτσι διότι κάποια φορά που οι Αθηναίοι πρόσφεραν θυσία στον Ηρακλή, μία λευκή σκύλα πήγε και άρπαξε το μπούτι απ’ το ψητό πού θυσιαζόταν πάνω στο βωμό και καταδιωκόμενη στη συνέχεια έφτασε στο σημείο αυτό, στο «κυνός άργος», δηλαδή εκεί που έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε, εγκαταλείποντας τη λεία της. Οι Αθηναίοι μπροστά σ’ αυτό το απρόσμενο συμβάν έσπευσαν να συμβουλευτούν το Μαντείο των Δελφών με ποιο τρόπο έπρεπε να εξιλεώσουν τον ήρωα Ηρακλή, που ’ταν κι αυτός νόθος. Τότε έλαβαν το χρησμό να ιδρύσουν ιερό εκεί που ο σκύλος μετέφερε τους μηρούς από το θυσίασμα. Έτσι οι Αθηναίοι ίδρυσαν πράγματι ιερό και το ονόμασαν εκ του κυνός αργού, Κυνόσαργες.
Φυσικά η λέξη κύων, από τα αρχαία χρόνια, χρησιμοποιούνταν όπως χρησιμοποιούμε και σήμερα τη λέξη σκύλα. Ήταν ύβρις επί γυναικών σε ένδειξη της αναίδειας και της θρασύτητάς τους. Έτσι σκύλα κατονομάζει στην Ιλιάδα τον εαυτό της η Ελένη, η Ίρις την Αθηνά, η Ήρα την Άρτεμη, έτσι κατονομάζονται οι θεραπαινίδες στο παλάτι της Ιθάκης, στη δε Οδύσσεια κοροϊδεύουν τις θρηνώδεις κραυγές του Οδυσσέα σα σκυλογαυγίσματα.
Στα μεσαιωνικά χρόνια το συγκεκριμένο συμπαθές, κατά τα λοιπά, τετράποδο εμφανίζεται σε ένα κείμενο του Ιωάννη της Κλίμακος του Σολ: «σκυλα ειναι η κοντη γκομενα που φοραει πενηντα ποντους τακουνι , νομιζει οτι ειναι θεα και κοιταει αφ 'υψηλου τις κοντες».
Σήμερα πλέον, που το κλέος της Μεσογείου, ως κλειστής Ελληνικής λίμνης έχει συνταξιοδοτηθεί και ζει σε μια παραγκούπολη, στις εσχατιές της χώρας μας, πλάι στο χωριό του Διγενή Ακρίτα, βρέθηκε αναρτημένη η παρακάτω ανακοίνωση:
«Μικρή άσπρη σκύλα κ… δίνω 200€ σε όποιον την βρίσκει! 100€ για το πτομα. 69(ακολουθούν 5 νούμερα)581».
Εύλογα ανακύπτουν δύο ερωτήματα:
Το «κ…» τι να σημαίνει άραγε;
Αυτός που δεν τη βρίσκει θα πάρει όλο το διακοσάρι ή θα του αφαιρεθούν τα έξοδα απουσίας γενετήσιας ορμής;
Διότι, όπως αναφέρει ο Διονύσης Καψάλης στην «Αισθηματική Αγωγή»:
Εκεί που άλλοτε κυλούσε ο Ιλισός
εκάθισα και έκλαψα, μισός
αιχμάλωτος, μισός ερωτευμένος
κι ανέβαινε στα χείλη μου ο αίνος.
Κάποια πατρίδα θα ’φερα στο νου
ν’ ανθίζει στα μετόχια τ’ ουρανού,
με θάλασσες πιο μέσα κι ακρογιάλια
κι ολόφωτα τις νύχτες μανουάλια·
καλή πατρίδα, κι ήσουνα κι εσύ
χρισμένη και σε τύλιγαν κισσοί
και θερινά φεγγάρια· τον ψαλμό
τον ένιωσα σαν κόμπο στο λαιμό,
που λύθηκες στα χείλη μου κι εχάθη
στις όχθες του Ιλισού, στου μπαρ τα βάθη.
Αργά, καθώς ξημέρωνε, κι ο αίνος
ολόφυρτος ανέβαινε, πνιγμένος,
στην Καλλιρρόης, σαν παλιός διδάχος
εκάθισα και έκλαψα μονάχος.
(και κάθομαν βουβός, γεμάτος άγχος,
πως έπλεα στα λίπη και στο πάχος,
ακλόνητος, πελώριος σα βράγχος,
αγέρωχος κι ολίγον μπουρτζοβλάχος)
Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010
Ίσαμε το μεδούλι...
Η σύγχυση έχει τρυπώσει μέχρι το μεδούλι των κατοίκων της κεντρομόλου νήσου. Απ’ όλους τους οπαδούς του Παναθηναϊκού ο Λευκαδίτης διαφέρει γιατί γράφει με κόκκινο σπρέι!
Φαίνεται ότι η Λευκάς είναι η κεντρομόλος νήσος με τους φυγόκεντρους κατοίκους. Και όλα αυτά γιατί, όπως διαδίδεται, ένα νέο δαιμόνιο κυκλοφορεί στη χώρα, ο Καλλισπούδης!
Φύλαγε τα ρούχα σου
Πολύ μεγάλη σημασία δίνουν στα θέματα που αφορούν την ασφάλεια στη Λευκάδα. Μερικοί, βέβαια, κάποιες φορές φτάνουν σε ακρότητες βάζοντας, ξέρω γω, μυτερές λόγχες πάνω από τις πόρτες, ώστε να μην μπορεί να τις υπερπηδήσει κανείς. Τώρα αν ο κλέφτης μπει απ’ τα πλάγια ή από κάτω είναι ζαβολιά. Αλλά μπορεί να ‘ναι και βαγαποντιά, κατεργαριά, λοβιτούρα, ματσαράγκα, κατάφωρος απάτη, δόλιο τέχνασμα, σκαλέτα, ρουφιανιά, αγυρτεία, παραπλάνηση, κορόιδεμα, και πλήθος άλλων συνωνύμων...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
