Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010
Το ανθηρόστομο της ΕΡΓΟΜΕΤΑΛ
Κυριακή, Σεπτεμβρίου 26, 2010 | 
Αναρτήθηκε από
Ξενοτ'κός
Η ΕΡΓΟΜΕΤΑΛ υπήρξε μία ανθούσα βιοτεχνία τη δεκαετία του 70, η οποία δραστηριοποιούνταν στην περιοχή του Βοτανικού, πίσω από το εργοστάσιο της ΕΤΜΑ, με αντικείμενο την κατασκευή των μεταλλικών γραφείων και των φωριαμών με τα οποία ήταν εξοπλισμένο όλο το Ελληνικό Δημόσιο. Η εταιρεία σήμερα δεν υπάρχει, τα δε προϊόντα της σιγά-σιγά απολύονται από τους οργανισμούς του Δημοσίου, λόγω της κατάργησης της μονιμότητας (εις τα έπιπλα).
Όθεν παρατηρείται το εξής: Όπως στον κόσμο των εμψύχων, ένα ποσοστό των απολυμένων, απόκληρων και αποκλεισμένων από το κοινωνικό σύνολο καταλήγει να αποκτά παραβατική συμπεριφορά, έτσι και στον κόσμο των αψύχων μεταλλικών γραφείων το ίδιο ποσοστό διαβαίνει τις σκοτεινές πύλες της βιαιότητος, της αυθαιρέτου καταλήψεως κοινοχρήστων χώρων και εν γένει της λεγομένης ανθηροστομίας.
Τζον Λίτλκαπ
Ετικέτες
Με τον Θανάση στο Βλυχό
Άσπρη βαρκούλα του ψαρά
γιατί είσαι στολισμένη;
-Με στόλισε η μάνα μου
στη μαύρη γη με στέλνει.
Μη με πλακώνεις ουρανέ,
μη με σκεπάζεις χώμα
γιατί εγώ τα νιάτα μου
δεν χάρηκα ακόμα.
γιατί είσαι στολισμένη;
-Με στόλισε η μάνα μου
στη μαύρη γη με στέλνει.
Μη με πλακώνεις ουρανέ,
μη με σκεπάζεις χώμα
γιατί εγώ τα νιάτα μου
δεν χάρηκα ακόμα.
Εξήντα μπύρες ήπια εγώ
κι εξήντα ο Θανάσης
κι από τους δυό μας άραγε
ποιόνα να πρωτομάσεις;
ποιόνα να πρωτομάσεις;
κανείς μας δεν εμπόραγε
ν' ανέβει το μαδέρι,
και στο καΐκι για να μπει
πως θα τα καταφέρει.
Κι αφού ν' ανέβω αδύνατον
είδα και αποείδα,
με τις κασόνες έφτιαξα
ωραία αναβαθμίδα.
Το σαπούνι
Με υπερηφάνεια δημοσιεύουμε σήμερα το νέο εικαστικό δημιούργημα του επιφανούς μέλους του συλλόγου μας κ.κ. GAΨ με θέμα "Το απλανές βλέμμα του κουλού μπακάλη που ετοιμάζεται να καπνίσει".
Εμείς από την πλευρά μας δεν έχουμε παρά να του ευχηθούμε έμπνευση και μακροημέρευση. Όποιος απ' τους φίλους επιθυμεί να επικοινωνήσει με τον καλλιτέχνη, ας μας δώσει τη διεύθυνσή του να του στείλουμε ένα σαπούνι να πλένεται να μας θυμάται.
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
Και πάλι στο συνεργείο...
Παρ’ όλη την καλή του διάθεση ο ιδιοκτήτης δεν κατόρθωσε να προσκομίσει ολόκληρο το αυτοκίνητο στο φανοποιείο προς επιδιόρθωση των πολλαπλών τρακαρισμάτων που έφερε.
Το πρόβλημα των μεταφράσεων εν Λευκάδι
Η διεθνής επιστημονική κοινότητα, και ιδιαίτερα ειδικότητες όπως ντοτόροι, ανθρωπ’λόγοι, φ’λόλογοι, μεταφρ’σταί, βιολόγοι, ανθρωπογιωγράφοι, ψυχ’λόγοι κι άλλοι, οι οποίοι τον τελευταίο καιρό ασχολούνται αποκλειστικά και μόνον με την ρυζαμμώδη νήσο, δεν έχουν ακόμα ξεκαθαρίσει αν το πρόβλημα των ημιτελών μεταφράσεων εν Λευκάδι οφείλεται σε τεμπελιά ή σε άγνοια.
Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η παραπάνω διαφημιστική πινακίδα της οποίας το 33,3% παραμένει αμετάφραστο. Κι όμως αν κανείς παρατηρήσει τα τουριστικά εστιατόρια της πόλης, που διαφημίζουν στους αγγλόφωνους τα τσουφλωμένα κομεντόρια τους (stuffed tomatoes), δεν θα ήταν δύσκολο να διορθώσει την ημιτελή πινακίδα:
Αλλά, δυστυχώς, η παλιά τοπική διάλεκτος αρχίζει σιγά-σιγά να ξεχνιέται και δεν είναι δα λίγες οι φορές που οι κάτοικοι, παρότι φωνάζουν στον υδραυλικό τους να κοσέψει γιατί τους ετσούφλωσεν ο νεροχύτης, εκειός τους γράφει στα λιακά τ', επειδής δεν καταλαβαίνει γρυ. (Να μου πεις κι άμα καταλάβαινε…)
Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2010
Η κοινοκτημοσύνη των ερωταπαντήσεων
Η μπελαβίστα σιδηροπαγής εξώπορτα της Νέας Χορωδίας Λευκάδας, φέρει ορειχάλκινη επεξηγηματική πινακίδα, στην οποίαν κάποιος περαστικός έθεσε το εξής ερώτημα:
Απάντηση, όμως, δεν έλαβε! Ο Σύλλογός μας φρονεί ότι, όπως στην ιδανική κομμουνιστική κοινωνία οι άνθρωποι θα εργάζονται όσο θέλουν και θα τρώνε όσο μπορούν, έτσι και στην e-δανεική λευκαδίτικη κοινωνία οι πολίτες θα ρωτάνε όπου θέλουν και θα λαβαίνουν τις απαντήσεις τους όταν μπορούν.
Ο Τζώνης απ’ τη Βόνιτσα
Φφφφ! Φφφφ! Έλα καλέ κυρία. Τρία κιλά σταφίδα πέντε αυρώ. Πάρτε για καλή σταφίδα έχω. Τρία κιλά σταφίδα πέντε αυρώ, καλέ κυρία. Για πολύ ωραία γλυκιά σταφίδα. Τρία κιλά σταφίδα μόνο πέντε αυρώ. Για καλή σταφίδα, πάρε για καλή σταφίδα, καλέ κυρία. Έλα η σταφίδα τρία κιλά σταφίδα μόνο με πέντε αυρώ και καλή σταφίδα από τη Κόρ’θο. Έλα να πάρει σταφίδα. Έλα να πάρει τρία κιλά με πέντε αυρώ.
Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010
Το είναι και το φαίνεσθαι
Εάν η εικόνα είχε και ήχο θα ολοκληρωνόταν ο σουρεαλισμός της.
Το χωνί του Μουσείου του Φωνόγραφου —πριν μεταφερθεί— έπαιζε μυστηριωδώς μόνο του. (Κάτω από το τραπεζομαντηλάκι υπήρχε ραδιόφωνο).
Το κλιματιστικό με την αποχέτευσή του. (Η ταγκιά του μάστορα είναι ότι ποτέ το σωληνάκι της αποχέτευσης δεν φτάνει μέχρι το έδαφος, πάντα χρειάζεται μία τσόντα).
Τα καλώδια μακαρόνια με ένα κομματάκι κρέας ο πίνακας. (Σ’ όλα τα στενά της Λευκάδας μπορεί κανείς να παρατηρήσει μακαρονάδες καλωδίων της ΔΕΗ ή του ΟΤΕ)
Και τέλος η ονοματοδοσία των δρόμων. (Επ’ αυτού όμως θα επανέλθουμε).
Τρίτη 3 Αυγούστου 2010
Έρως ανίκατε μάχαν
Λαλήσας ξεν’τικός ερωτευάμενος! Το ότι είναι ξεν’τικός φαίνεται από το γεγονός ότι μόνο η καρδιά του θα είναι μαζί της. Ο υπόλοιπος…
Ο ημιτέλειος
Η γνωστή ιστορία, αναφορικά με τη συνέπεια των μαστόρων της Λευκάδας, κρατάει από παλιά. Εδώ βλέπετε την αρχή και το τέλος της οικοδομής του κ. Βρακατσέλλου το 1934, τότε που ο Μπομπ ο μάστορας λεγόταν ακόμα Χαραλάμπης. Ο ταλαίπωρος ιδιοκτήτης έλαβε υπόσχεση απ’ τον εν λόγω καλλιτέχνη ότι θα έλθει τη Δευτέρα να ολοκληρώσει τον μαντρότοιχο. Ο κ. Βρακατσέλλος ήταν πολύ υπομονετικός άνθρωπος, αλλά δεν ήταν το ίδιο υπομονετικός κι ο Χάρος. Έτσι, το έργο της περίφραξης δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η συμπαθής πλην τραγική ιστορία του άτυχου κ. Βρακατσέλλου πέρασε από στόμα σε στόμα, έγινε δημοτικό τραγούδι και διαδόθηκε σ’ όλη τη χώρα. Ακόμα και σήμερα, αν κάποιος διαβεί τον ελαιώνα τις μέρες που φυσάει ο μαΐστρος, θα ακούσει το θρόισμα των ελαιόδεντρων να σιγοτραγουδά:
Περ’βόλι μου σε όργωσα, σ’ έχω φρεζαρισμένο
και χαμομήλια σ’ έστρωσα, μαργαριταροσπαρμένο,
τριγύρω σόφτιαξα βραγιές κι ολάνθιστες αλτάνες
να σε ζηλεύουν λεμονιές, μα και οι ματζουράνες,
αύριο μαθές να σε χαρώ κι ακόμα το Σαββάτο
την Κυριακή σ' αφήνω γεια, γλυκό μου ζαχαράτο.
Κουνιέται το γαρούφαλο, κουνιέται και τ’ ασήμι,
κουνιέται κι η καρδούλα μου σε μια κλωνά μπρισίμι.
Γεια σας χαρά σας κυρ-γιατροί, μ’ όλους τους μαθητάδες
χτίστες, μαστόροι, υδραυλικοί κι απλοί πραγματευτάδες,
αν σφίγγουν οι τανάλιες σας και κόβουν τα σκεπάρνια
εγένηκα ρεντίκολο σε όλα τα Βαρδάνια,
‘τι ‘ταν ο μάστορας λειψός και δεν τα καταφέρνει
με φήμη εμπορευάμενου και τύχη ειμαρμένη.
Κουνιέται η δόλια η αχλαδιά, πνίγεται το κουνέλι,
πεθαίνει κι η καρδούλα μου κι ας μην το πολυθέλει.
Στη σύγχρονη τεχνική ορολογία, ο μάστορας που κάνει ημιτελείς κατασκευές λέγεται ημιτέλειος. Επειδή δε, στο επάγγελμα αυτό δεν υπάρχει τέλειος, τότε ο καλύτερος μάστορας θεωρείται ο Λευκαδίτης γιατί είναι ο αμέσως επόμενος. Παρότι η δύναμη της λογικής είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη του βαρούλκου που ανεβάζει λάσπη, εντούτοις η τελειότητα των μέσων και η σύγχυση των στόχων φαίνεται να είναι αντιστρόφως ανάλογα. Κι αυτό ήταν που έκανε τον Κώστα Χατζηχρήστο να οδηγηθεί στο συμπέρασμα πως όλα στον κόσμο είναι χάρτινα, εκτός απ' το χαρτί που είναι από ξύλο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
