Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
Εκεί που ο σκύλος έκοψε ταχύτητα
Κυριακή, Ιουλίου 25, 2010 | 
Αναρτήθηκε από
Ξενοτ'κός
Το Κυνόσαργες ήταν κατά σειρά το τρίτο σπουδαιότερο γυμνάσιο της αρχαίας Αθήνας. Σ’ αυτό φοιτούσαν μαθητές οι οποίοι ήσαν νόθοι. Ονομάσθηκε έτσι διότι κάποια φορά που οι Αθηναίοι πρόσφεραν θυσία στον Ηρακλή, μία λευκή σκύλα πήγε και άρπαξε το μπούτι απ’ το ψητό πού θυσιαζόταν πάνω στο βωμό και καταδιωκόμενη στη συνέχεια έφτασε στο σημείο αυτό, στο «κυνός άργος», δηλαδή εκεί που έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε, εγκαταλείποντας τη λεία της. Οι Αθηναίοι μπροστά σ’ αυτό το απρόσμενο συμβάν έσπευσαν να συμβουλευτούν το Μαντείο των Δελφών με ποιο τρόπο έπρεπε να εξιλεώσουν τον ήρωα Ηρακλή, που ’ταν κι αυτός νόθος. Τότε έλαβαν το χρησμό να ιδρύσουν ιερό εκεί που ο σκύλος μετέφερε τους μηρούς από το θυσίασμα. Έτσι οι Αθηναίοι ίδρυσαν πράγματι ιερό και το ονόμασαν εκ του κυνός αργού, Κυνόσαργες.
Φυσικά η λέξη κύων, από τα αρχαία χρόνια, χρησιμοποιούνταν όπως χρησιμοποιούμε και σήμερα τη λέξη σκύλα. Ήταν ύβρις επί γυναικών σε ένδειξη της αναίδειας και της θρασύτητάς τους. Έτσι σκύλα κατονομάζει στην Ιλιάδα τον εαυτό της η Ελένη, η Ίρις την Αθηνά, η Ήρα την Άρτεμη, έτσι κατονομάζονται οι θεραπαινίδες στο παλάτι της Ιθάκης, στη δε Οδύσσεια κοροϊδεύουν τις θρηνώδεις κραυγές του Οδυσσέα σα σκυλογαυγίσματα.
Στα μεσαιωνικά χρόνια το συγκεκριμένο συμπαθές, κατά τα λοιπά, τετράποδο εμφανίζεται σε ένα κείμενο του Ιωάννη της Κλίμακος του Σολ: «σκυλα ειναι η κοντη γκομενα που φοραει πενηντα ποντους τακουνι , νομιζει οτι ειναι θεα και κοιταει αφ 'υψηλου τις κοντες».
Σήμερα πλέον, που το κλέος της Μεσογείου, ως κλειστής Ελληνικής λίμνης έχει συνταξιοδοτηθεί και ζει σε μια παραγκούπολη, στις εσχατιές της χώρας μας, πλάι στο χωριό του Διγενή Ακρίτα, βρέθηκε αναρτημένη η παρακάτω ανακοίνωση:
«Μικρή άσπρη σκύλα κ… δίνω 200€ σε όποιον την βρίσκει! 100€ για το πτομα. 69(ακολουθούν 5 νούμερα)581».
Εύλογα ανακύπτουν δύο ερωτήματα:
Το «κ…» τι να σημαίνει άραγε;
Αυτός που δεν τη βρίσκει θα πάρει όλο το διακοσάρι ή θα του αφαιρεθούν τα έξοδα απουσίας γενετήσιας ορμής;
Διότι, όπως αναφέρει ο Διονύσης Καψάλης στην «Αισθηματική Αγωγή»:
Εκεί που άλλοτε κυλούσε ο Ιλισός
εκάθισα και έκλαψα, μισός
αιχμάλωτος, μισός ερωτευμένος
κι ανέβαινε στα χείλη μου ο αίνος.
Κάποια πατρίδα θα ’φερα στο νου
ν’ ανθίζει στα μετόχια τ’ ουρανού,
με θάλασσες πιο μέσα κι ακρογιάλια
κι ολόφωτα τις νύχτες μανουάλια·
καλή πατρίδα, κι ήσουνα κι εσύ
χρισμένη και σε τύλιγαν κισσοί
και θερινά φεγγάρια· τον ψαλμό
τον ένιωσα σαν κόμπο στο λαιμό,
που λύθηκες στα χείλη μου κι εχάθη
στις όχθες του Ιλισού, στου μπαρ τα βάθη.
Αργά, καθώς ξημέρωνε, κι ο αίνος
ολόφυρτος ανέβαινε, πνιγμένος,
στην Καλλιρρόης, σαν παλιός διδάχος
εκάθισα και έκλαψα μονάχος.
(και κάθομαν βουβός, γεμάτος άγχος,
πως έπλεα στα λίπη και στο πάχος,
ακλόνητος, πελώριος σα βράγχος,
αγέρωχος κι ολίγον μπουρτζοβλάχος)
Ετικέτες
Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010
Ίσαμε το μεδούλι...
Η σύγχυση έχει τρυπώσει μέχρι το μεδούλι των κατοίκων της κεντρομόλου νήσου. Απ’ όλους τους οπαδούς του Παναθηναϊκού ο Λευκαδίτης διαφέρει γιατί γράφει με κόκκινο σπρέι!
Φαίνεται ότι η Λευκάς είναι η κεντρομόλος νήσος με τους φυγόκεντρους κατοίκους. Και όλα αυτά γιατί, όπως διαδίδεται, ένα νέο δαιμόνιο κυκλοφορεί στη χώρα, ο Καλλισπούδης!
Φύλαγε τα ρούχα σου
Πολύ μεγάλη σημασία δίνουν στα θέματα που αφορούν την ασφάλεια στη Λευκάδα. Μερικοί, βέβαια, κάποιες φορές φτάνουν σε ακρότητες βάζοντας, ξέρω γω, μυτερές λόγχες πάνω από τις πόρτες, ώστε να μην μπορεί να τις υπερπηδήσει κανείς. Τώρα αν ο κλέφτης μπει απ’ τα πλάγια ή από κάτω είναι ζαβολιά. Αλλά μπορεί να ‘ναι και βαγαποντιά, κατεργαριά, λοβιτούρα, ματσαράγκα, κατάφωρος απάτη, δόλιο τέχνασμα, σκαλέτα, ρουφιανιά, αγυρτεία, παραπλάνηση, κορόιδεμα, και πλήθος άλλων συνωνύμων...
Aυτή είναι δουλειά του εξαποδώ ή του εξαποκεί;
Η διεθνής χριστιανική κοινότητα εξακολουθεί να είναι διχασμένη: ο ανάποδος ανισοσκελής σταυρός είναι αντιχριστιανικό σύμβολο ή απλώς συμβολίζει τον τρόπο του σταυρικού θανάτου του αποστόλου Πέτρου; Μήπως ο σατανισμός έχει ως σύμβολο τον ανάποδο σταυρό, αναστέλλοντας έτσι τους μεσσίες, και τις ψεύτικες θεϊκές σωτηρίες; Μήπως είναι το σημείο επικοινωνίας μεταξύ κόλασης και γης, επειδή το σχήμα του προήλθε από το ξίφος, το σύμβολο της δύναμης, στην κλήση των σκοτεινών δυνάμεων;
Ουδείς οίδε πλην του μαΐστορος!
Τον Φεβρουάριο του 2008 ένας πιστός της εκκλησίας των πεφωτισμένων (αλουμινάτοι) αφηγούνταν:
«Πρωτου μισο χρονο πηγα στο Κεμπτεν, μια πολη στην Γερμανια οπου ιδρηθηκε το οτο, που ακομη υπαρχει εκει και βρισκεται κοντα στην πολη Ιγγολντσταντ, οπου ο Ισουητης Βαησχαουπτ ιδρησε τους Ιλλουμινατι, για να συναντηθω με μια ομαδα... Οταν εφτασα στο σπιτι οπου ενεργει αυτη η ομαδα μου ειπαν, πως ο Αρχυμαγος δεν μπορει να συναντηθει τωρα μαζι μου και να ερθω πιο μετα. Λοιπον, τοτε εγω, μια φιλη και ενας ιταλος φιλος μου, ειμαστε ολοι αποκρυφιστες, πηγαμε στην μεγαλη και ξακουστη εκκλησια της πολης. Οταν μπηκαμε μεσα νιωθαμε ολοι αβολα, και ετσι ολη την ωρα κινουμασταν απο το ενα μερος στο αλλο, και συναντησαμε αυτα, μεσα στην εκκλησια. Ο Αγιος της εκκλησιας. Καναμε γρηγορα και τσαπατσουλικα μερικες φωτογραφιες πρωτου μας δουν και μας πεταξουν εξω, γιατι ειναι απογορευμενο να κανεις φωτογραφιες σε αυτην την εκκλησια. Και μια αλλη ξακουστη εκκλησια της γερμανιας ειναι αυτη της Πολης Χαννοβερ, η οποια καηκε αλλα την ξαναφτιαξανε ακριβως οπως ηταν, με τα ιδια συμβολα...»
Φυσικά, ο εν λόγω ανάποδος σταυρός, εμφανιζόταν χαραγμένος στο δοξαπατρί του πεθαμένου και ήταν το λιγότερο αποκρουστικό πράγμα, στην γενικότερη άγρια εικόνα του.
Για ορισμένους, λοιπόν, ο ανάποδος σταυρός (το λεγόμενο ανασκελοσταύρι ή τανασκελοσταύρι) συμβολίζει την περ’φάνεια, και δεσπόζει στην ανεξάρτητη συνείδηση σε διαδοχικά στάδια, αλλά ως ενιαίο γεγονός φανερώνει τη δόξα του Σατανά. Αλλά ποιος θα μας απαντήσει στο ερώτημα αν τ’ ανασκελοσταύρι αποτελεί την πιο συγκλονιστική στιγμή της υποστατικής σαρκικής ένωσης μεταξύ της φύσης και της θέλησης;
Και πάλι λέγω ουδείς πλην του μαΐστορος!
Από την άλλη πάλι, μπορεί κάποιος να πει μετά βεβαιότητος από που προέρχεται η λέξη εξαποδώς; Από τα έξι πόδια; Από τα έξι κατ' επανάληψη, δηλαδή 666; Από το έξω άποδος, δηλαδή χωρίς πόδια; Από το έξω από δω; Από το «όξωωωω ρεεεεέ!!! όξω ρε περίχαρε!!! Ασπασία αμόλα τα σκυλιά να τον φάνε!!!» του Παπαγιανόπουλου; Από το «έξω από εδώ», δηλαδή, όσο πιο μακριά γίνεται; ‘Η τα «έξ ωά ποδός», που σημαίνουν «έξι αυγά ποδιού», ήτοι ο εξ-ωά-ποδος είναι απλώς ο εξαυγοπόδαρος; Ή όπως δήλωσε κι ο έμπειρος μοναχός Παχώμιος: «Καλησπέρα οι εν Χριστό αδελφοί. Το όνομα άυτονου είναι εωσφόρος αλλά δεν θέλει να το ακούει γιατί τον θυμίζει, της μέρες που ήταν άγγελος ΚΥΡΙΟΥ είναι αυτός που φέρει το φως. Αδελφέ την ετυμολογία του "εξαποδώ" ή "εξωαποδώ" δεν την ξέρω. ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ»
Ουδείς πλην του μαΐστορος!
Διότι εις την απολωλυίαν νήσον ανέκαθεν οι μαστόροι ήσαν μαστόροι που τους επιτρέπονται και μερικά λαθάκια. Κι έτσι, αντί να ψάχνεις αυτές τις χαζομάρες, περιορίσου στο να ψάξεις αυτά που πραγματικά έχεις χάσει. Κι αν δεν τα βρεις, τότε κάρφωσε σ’ όποιον βρεις μια καρφίτσα και πες: «Σε καρφώνω εξαποδώ καταραμένε σκατογέννητε και δε θα σε ξεκαρφώσω από εκεί μέχρι να βρω αυτό που ψάχνω. Μέχρι να βρω το ...» κι ύστερα λες αυτό που έχασες. Είναι μαθηματικώς βέβαιον ότι ο καρφωθείς θα φροντίσει να στο φέρει πάραυτα.
Τρίτη 13 Ιουλίου 2010
Η κατάληψη του Ελμπασάν
του ανταποκριτού μας Χόλι Νότζουλ
«Πήδηξα μια, πήδηξα δυο. Τίποτες. Την τρίτη φορά βρέθηκα απότομα στο Ελμπασσάν», έγραφε παλιά ο Εγγονόπουλος, χωρίς να ξέρει ότι ύστερα από κάμποσα χρόνια θα ενέπνεε τον παπα-Γεράσιμο. Διότι είναι γεγονός πως η Ενορία της Ευαγγελίστριας της Μυστηριώδους Νήσου (ή Νήσου του Ιονίου Βέρν) βρέθηκε στην αιχμή του δόρατος της πρωτοπορίας, συγκεκριμένα στη μπροστινή αγκερίδα (τη λώθρα ντε!)
Ακόμα και τον πλέον ευφάνταστο νεωτεριστή, να ρωτούσε κάποιος πριν λίγο καιρό, απάντηση δεν θα λάβαινε. Ότι το «Βάλε λίγο νερό στο κρασί σου, να κάνω και γω τα στραβά μάτια» θα γινόταν τόσο σύντομα πράξη, δεν υπάρχει, που λένε εν συντομία.
Δεν είναι μόνον το γεγονός, πως δεν πρόλαβαν να σβήσουν και οι τελευταίες νότες από το τρομπόνι της Φιλαρμονικής, που παιάνισε την λήξη των εορταστικών εκδηλώσεων του Δεκαπενταύγουστου.
Δεν είναι το μείζον θέμα ότι το ποίμνιο πήγε εκδρομή στην Αλβανία κραδαίνοντας στα χέρια τους τη νέα αστυνομική ταυτότητα (αυτή που δεν αναγράφει το θρήσκευμα, εάν ενθυμείστε!)
Είναι το γεγονός ότι «γυρίζει το κεφάλι μου λες κι ήφαγα ψωμί με ήρα, / μα 'γώ ήρα δεν έφαγα, μόν' αγαπώ μια χήρα», διότι «δεν κάνει να ανακράζομεν κάποιον που πάει ταξίδι», μιας και «εγύρ’σα όλη την εμφήλιο να βρω αυτό το είδος», αλλά δυστυχώς «η δουλειά είναι εγκρεμής ακόμα».
Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010
Συνδρομαί
Το 1905 οι τοιούτοι ονομάζονταν χάριν μυστικότητος "συνδρομηταί" και απολάμβαναν των ευεργετικών διατάξεων του νόμου περί εκπτώσεων εις τα ιστορικά βιβλία. Οι υπόλοιποι πλήρωναν κανονικά.
Η καλή γειτνίαση
του ανταποκριτού μας Τζον Λίτλκαπ
Στα παλιά χρόνια, τότε που οι κότες είχαν ζουμί και τα λουκάνικα χρησιμοποιούνταν όπως χρησιμοποιούνται σήμερα οι αυξομειούμενες δέστρες των σκύλων, υπήρχε ένα γεωργικό εργαλείο, που λεγόταν λισλίγγι, με το οποίο ξέχωναν τις σούδες. Σε ένα παλιό χειρόγραφο, μάλιστα, του 1749 μπορούμε να διαβάσουμε τον κομπασμό, τα υπερβολικά και προκλητικά λόγια με τα οποία εκθειάζει κάποιος ιθαγενής της μυελώδους νήσου —νησί ίσαμε το μεδούλι μας— αυτό που αποτελεί τον πασατέμπο της στρατιωτικής καθημερινότητας, την αποψίλωση: «εύτιασα πέντε τζαπιά κενόργια και ένα λισλίγγι δια τες σούδες», σιγά δηλαδή τα λάχανα.
Η καλή γειτνίαση, λοιπόν, είναι σαν το λισλίγγι: αγνοούμε το ακριβές σχήμα του! Ουδείς ζωγράφος ή γλύπτης έχει αποτυπώσει τη μορφή της καλής γειτνίασης, προφανώς γιατί αποτελεί ιδανικό, υψηλός και άφθαστος στόχος του ατόμου, ή μάλλον του συνόλου, που αποτελείται από δύο και άνω άτομα (χωρίς παρεξήγηση).
Στη φωτογραφία μπορεί κανείς να διακρίνει έναν απ’ τους λόγους για τους οποίους η καλή γειτνίαση θα παραμείνει άφθαστος στόχος. Δεν γνωρίζουμε, βέβαια, ποιο απ’ τα δύο σπίτια έγινε πρώτο. Αν η ώχρα χτίστηκε πρώτη, τότε ο κεραμιδής είναι πολύ επιθετικός άνθρωπος και καλό είναι να το κοιτάξει. Διότι δεν φτάνει που σήκωσε την καμινάδα ίσα να εξέχει λίγο από το στηθαίο του μπαλκονιού του γείτονα, του κότσαρε και την υδρορροή του και ζει βίον οχαδερφικόν υπό το πρίσμα της φιλοσοφίας: «εγώ καλά παντρεύτηκα κι ας κλαίει όποιος με πήρε». Αν ο κεραμιδής χτίστηκε πρώτος, τότε η ώχρα είναι τζαναμπέτισσα, γιατί αφού εκμεταλλεύτηκε την υδρορροή του γείτονα, τον υποχρέωσε να μην χρησιμοποιεί και την καμινάδα του.
Κάποιος έξυπνος είπε, ότι στο συγκεκριμένο μπαλκόνι τις υγρές και κρύες νύχτες του χειμώνα, έχει δει να ανεβαίνουν ΟΥΚάδες για να βάψουν τη μούρη τους με μαύρο χρώμα, πριν από τις επιχειρησιακές ασκήσεις που κάνουν εκεί στα κομάντα. Νομίζω, όμως, πως όλα αυτά είναι βλακείες και φαντασιοπληξίες. Ίδωμεν!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
